"People cry, not because they're weak.It's because they 've been strong for too long"

Φράση που φαίνεται να έχει πει ο Johnny Depp, και παραθέτω εδώ λόγω και των πρόσφατων προσωπικών του προβλημάτων και γεγονότων που απασχόλησαν τη δημοσιότητα με τη δίκη του με την πρώην γυναίκα του, και γεγονός αποτελεί ότι δικαιώθηκε με χρηματική αποζημίωση!

Αλλά όποιος κερδίζει στα λεφτά, χάνει στην αγάπη λένε...

 

Με παρακίνησε επίσης το γεγονός της απώλειας ενός σημαντικού ανθρώπου του Δ. Σιμόπουλου που εκλαΐκευσε για χάρη όλων μας, την αστροφυσική. Σχετική αναφορά μου σε τρεις αναρτήσεις μου, τον 8/2020, τον 9/2021 και τον 10/2021 με τίτλους: 

-Counting stars... , 

-Αnd dreams hang in air, Gulls in the sky and in my blue eye...,

-I brought you daffodils in a pretty string... αντίστοιχα.

Σε σχετική του συνέντευξη στις 28/12/2017  στον Γιάννη Πανταζόπουλο και στο LIFO απάντησε αξιοθαύμαστα σε πολλές ερωτήσεις, μεταξύ των οποίων:

— Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;

Τη φιλία και την αγάπη.

 

κάπως έτσι μου θύμισε και αυτό το παιδικό βιβλιαράκι...

 

 Ότι κι αν τολμήσουμε να σχολιάσουμε ή να σκεφτούμε ομοιάζει λίγο μπροστά στο μεγαλείο του σύμπαντος και αναπολούμε μόνο στιγμές που μας χαρίζουν τα γραπτά κείμενα του και ατενίζουμε το βλέμμα μας στον έναστρο ουρανό, τον πιο φωτεινό τα καλοκαίρια και το πιο ζωντανό στις αναμνήσεις μας !

Να έχετε όμορφο Καλοκαίρι, με Υγεία, Χαρές και Ελπίδα ότι η επόμενη μέρα σε όλες τις ανθρώπινες διαστάσεις μέτρησης του χρόνου θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη!!!

"You have been weighed, you have been measured, and you have been found wanting."

Πολύ ταιριαστή έκφραση στην παρούσα κατάσταση που μου την υπενθύμισε ένας καλός φίλος.

Την πρωτοάκουσα στην ταινία A Knight's Tale (2001-ταινία-παρωδία για τους ιππότες) με τον Heath Ledger στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον κακό της υπόθεσης ιππότη Adhemar που τον υποδύεται (συνήθως) ο ηθοποιός Rufus Sewell. Συμπληρώνοντας τη φράση με το "In what world could you possibly beat me?"

Αργότερα στην ταινία ο Heath Ledger τον νικάει φυσικά αναπάντεχα και τελειώνει με το "Welcome to the new world" και έχουμε το γνωστό HAPPY END!

Σύμφωνα όμως με την επικρατέστερη ερμηνεία, η έκφραση αυτή πρωτοεμφανίζεται στο κεφάλαιο 5 (Βιβλίο του Δανιήλ), της Βίβλου που αναφέρεται στη γιορτή του βασιλιά Belshazzar, όπου τρεις λέξεις γράφονται όχι και τόσο ευανάγνωστα στον τοίχο και ο Προφήτης Δανιήλ καλείται να τις εξηγήσει (Mene= κάτι σαν ο Θεός τελειώνει το βασίλειο του, Tekel= μετρήθηκε στην ζυγαριά και βρέθηκε ελλιπής, Peres= το βασίλειο χωρίζεται και διαιρείται στους Μήδους και τους Πέρσες).

Έρχεται λοιπόν η στιγμή του απολογισμού, όταν οι καταστάσεις αλλάζουν και ζυγίζεις τα οφέλη και τα μειονεκτήματα που συνήθως δεν αφορούν μόνο την ίδια την κατάσταση αλλά και τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες ευμετάβλητες σχέσεις. Ορισμένοι αποδεικνύονται κατώτεροι των προσδοκιών σου, κυρίως γιατί προάγουν προσωπικά τους συμφέροντα που πλέον απροκάλυπτα τα εμφανίζουν λόγω και της γενικότερης δυσχερούς συγκυρίας σε όλους τους τομείς της ζωής. Εμφανίζονται έντονα ψυχολογικά και οικονομικά προβλήματα ειδικά στις μέρες μας που πιέζουν τους ανθρώπους να ενεργούν προς ίδιον όφελος τους ? Αλλά εκεί φαίνεται και ο χαρακτήρας του Ανθρώπου, εάν δράττεται της ευκαιρίας και δρα υποχθόνια ενώ θα έπρεπε ορθά ν' απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ (=να αποδώσεις στον καθένα αυτά που του αξίζουν, να αναγνωρίσεις σε ένα πρόσωπο όσα έχει κάνει ή είναι δικά του).

Δεν νομίζω λοιπόν ότι σε τέτοιας φύσεως πράξεις και λόγια κάποιων αξίζει να φερθείς με μακροθυμία, μεγαλοψυχία και υπομονή. Επιπλέον, δεν μπορώ ν' αμελήσω την μικρότητα, την μικροπρέπεια και τα ψεύτικα τα λόγια και να επιδείξω πολλή ανεκτικότητα απέναντι σε ευτελή κίνητρα και ελαττώματα άλλων!

#Kaleo #Backbone #LiveFromIceland

KALEO - Backbone (LIVE at Breiðarmerkurjökull).

Ταιριαστό τραγούδι με αποσπασματικούς στίχους :

"...Do you fight for pride or glory?...

Only trust yourself and no one else..."

είναι αρκετά πρόσφατο και αγαπημένο από το καινούρ(γ)ιο album των Ισλανδών KALEO, Surface Sounds, (το πιο γνωστό τους από τα παλιά το "way down we go", και με την ευκαιρία που έρχονται το καλοκαίρι και στην Ελλάδα) με το συγκινητικά όμορφο σκηνικό από έναν παγετώνα που σιγά σιγά εξαφανίζεται... 

Και μερικά γνωμικά:

Το να χρησιμοποιείς την πονηριά σημαίνει να έχεις συναίσθηση των ορίων των δυνατοτήτων σου.

Luis Scutenaire, ποιητής

Η ηθική ενός ανθρώπου πρέπει να βασίζεται στη συμπάθεια, στην παιδεία, στις κοινωνικές σχέσεις. Καμιά θρησκευτική θεμελίωση δεν χρειάζεται. Είναι πολύ μικροπρεπές να πρέπει να παρακινείται ο άνθρωπος από το φόβο της τιμωρίας του ή από την ελπίδα για ανταμοιβή μετά θάνατον.

Albert Einstein

Στα δέκα άτομα που μιλούν για σένα, τα εννιά θα πουν κάτι κακό και το ένα θα πει κάτι καλό, με κακό τρόπο.

Antoine Rivarol, Συγγραφέας

Το ότι ανεχόμαστε δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που ανεχόμαστε δεν αξίζει τίποτα παραπάνω.

Ο ατομικισμός είναι το λίκνο της χυδαιότητας.

Όποιος μας πρόδωσε, δεν θα μας συγχωρέσει ποτέ για την πράξη του αυτή.

Οι αλήθειες δεν είναι σχετικές. Αυτό που είναι σχετικό είναι οι απόψεις για την αλήθεια.

Nicolas Gomez Davila , φιλόσοφος

Η επιθυμία για δύναμη και εξουσία δεν είναι χαρακτηριστικό των δυνατών, αλλά -όπως ο φθόνος και η πλεονεξία- είναι ελάττωμα των αδύναμων ψυχών και, συχνά, πολύ επικίνδυνο.

Το πρόβλημα με τα ψέματα και την εξαπάτηση είναι ότι η αποτελεσματικότητά τους βασίζεται εξ ολοκλήρου σε μια σαφή αντίληψη της αλήθειας την οποία ο ψεύτης και απατεώνας επιθυμεί να κρύψει.

Hannah Arendt, πολιτικός επιστήμονας

Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα παπούτσια: όσο πιο φτηνοί είναι, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν.

Εβραϊκή Παροιμία

Οι κακοί ξαφνιάζονται πάντα όταν συναντούν ανθρώπους ικανούς και ταυτόχρονα καλούς.

Ένας άνθρωπος που είναι γεννημένος να υπακούει, θα υπακούει ακόμα και επάνω στον θρόνο.

Δείχνει μικρότητα το να θέλεις να πιάνεις τους άλλους κορόιδο.

Ένας άνθρωπος δεν είναι πολύ έξυπνος αν χρειάζεται να ξεγελάει τους άλλους.

Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν όσο δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν.

Vauvenargues Lucas, Γάλλος ηθολόγος

Η κοροϊδία είναι ο ατμός των μικρών ψυχών.

Είναι καλύτερα να έχεις αγαπήσει και να έχεις χάσει από το να μην έχεις αγαπήσει καθόλου.

Alfred Tennyson

Η αποκατάσταση της προσωπικής μου ηρεμίας, αντίληψης του περί δικαίου αίσθημα και αξιοπρέπειας όταν διαπράττεται εις βάρος μου μονομερής βλαπτική ενέργεια με ωθεί πρώτιστα στην υπεράσπιση των ατομικών μου δικαιωμάτων, της προστασίας μου από καταχρήσεις και βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας και μετέπειτα σε πλήρη αποκατάσταση της προσωπικής μου προσβολής λέγοντας τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Εάν χρειαστεί θα μιλήσω χωρίς περιστροφές, με παρρησία, χωρίς να καταφύγω σε ευφημισμούς.

Το 1948, ο Ρίτσος έγραφε στο «Καπνισμένο τσουκάλι» που έγινε πασίγνωστο χάρη στη φωνή του Νίκου Ξυλούρη:

"...ΚΑΙ να, αδελφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε

ήσυχα - ήσυχα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα - δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί

θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σ' όλες

τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη

έτσι να λέμε πια τα σύκα: σύκα, και τη σκάφη: σκάφη,

κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε: «τέτοια ποιήματα

σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα» Αυτό θέλουμε κι εμείς.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,

απ' τον κόσμο

εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο"

Η πρώτη εμφάνιση της παραπάνω παροιμιακής φράσης διασώζεται σε απόσπασμα του Αριστοφάνη, όπου ο ήρωας λέει: "Σκαιός και άγροικός ειμί την σκάφην σκάφην λέγων." Την ίδια φράση ξαναβρίσκουμε στον Πλούταρχο στο έργο του Αποφθέγματα βασιλέων και στρατηγών και την αποδίδει στον βασιλιά Φίλιππο της Μακεδονίας (πήγαν κάποιοι και παραπονέθηκαν στον Φίλιππο ότι μερικοί από το περιβάλλον του Φιλίππου τους αποκαλούν προδότες, απάντησε τότε ο Φίλιππος, σκαιούς έφη φύσει και αγροίκους είναι τους Μακεδόνας την σκάφην σκάφην λέγοντας- "Τι τα θέλετε, ρε παιδιά, εμείς οι Μακεδόνες είμαστε από χωριό και λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς ευγένειες. Αφού προδότες είσαστε, πώς θέλετε να σας λέμε;" ).

Κλείνω λοιπόν με τα παρακάτω (όχι βέβαια δικά μου αποφθέγματα αλλά σαν στάση ζωής), γιατί ορισμένα ουσιώδη πράγματα στη ζωή, αξίες, ιδεώδη και αξιοπρέπεια λόγων και έργων δεν εξ-αγοράζονται...

"Πες μου σε τι δίνεις προσοχή και θα σου πω ποιος είσαι."

Jose Ortega y Gasset, φιλόσοφος

"On the periphery of my memories,

My sorrow waits, 

Never leaving me in peace, 

It rarely dissipates, 

But hope always blooms 

Under late winter skies, and 

Stays for a while, behind sanguine eyes."

J. Sexton

"...Να φεύγεις από σχέσεις και από ανθρώπους που δεν έδωσαν αγώνα για να σε κρατήσουν, από ανθρώπους που σε θεωρούσαν δεδομένο, δεδομένη στη ζωή τους. Από ανθρώπους που σε άφησαν να φύγεις και δεν διεκδίκησαν την αλλαγή.

Να φεύγεις. Να μην δραπετεύεις όμως. Γιατί αν δραπετεύσεις, κινδυνεύεις να ξαναγυρίσεις. Να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά. με αξιοπρέπεια, γιατί δεν σου δίνουν αυτό που ποθείς...

Γιατί ο δρόμος για την αυτοεκτίμηση δύσκολα χτίζεται, εύκολα όμως γκρεμίζεται. Και ίσως χρειάζεται να φύγεις για να σε αναζητήσουν και να καταλάβουν ότι άξιζες να είσαι στη ζωή τους. Και αν δεν το κάνουν, δεν πειράζει. Και αν δεν το καταλάβουν, γιατί δεν θα μπορούν για τους δικούς τους λόγους, πάλι δεν πειράζει.

Πειράζει για εκείνους, όχι όμως για εσένα. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι εσύ πήρες την σωστή απόφαση. Σημαίνει ότι εσύ έφυγες από μία σχέση που ο άλλος δεν θα σε αντιμετώπιζε ποτέ όπως σου άξιζε.

Και εσύ. Εσύ πάντα θα έκανες υποχωρήσεις και εκείνος θα μάθαινε στις υποχωρήσεις σου και θα σου ζητούσε και άλλες, μέχρι που δεν θα είχες κάτι άλλο να δώσεις.

Να φεύγεις λοιπόν. Γιατί «Έχω και εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς… Μα δεν σκοτώνω άστρα…»".

"Σε λένε αναποφάσιστο, 

μην τους ακούς, 

ευαίσθητος είσαι.

Διστάζεις να διαλέξεις, 

γενικά δυσκολεύεσαι ν΄απαρνηθείς.

Τόσο καιρό που δέρνεσαι ανάμεσα στο ένα και το άλλο, 

δέθηκες μαζί τους. 

Αίσθημα γίνεται στο τέλος το δίλημμα,

θέλεις να κρατήσεις και τα δύο,

μα είναι νόμος να προτιμάς.

Διάλεξε λοιπόν αυτό που σου προτείνει η αβεβαιότητα.

Σπανίως πέφτει έξω."

Κική Δημουλά, ποιήτρια

Κάθε που νιώθω μοναξιά , σκέφτομαι πως υπάρχεις...

Στίχοι από το όμορφο και επίκαιρο τραγούδι των Πυξ Λαξ ¨Να με θυμηθείς" από το μακρινό 1996 με τη σημερινή του version μαζί με τον Χρ. Μάστορα ακούγεται ευχάριστα, κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη.

Και πόσα άλλα τραγούδια με στίχους πάλι για την μοναξιά όπως το "Πριν απ΄την αυγή" της Μ.Ασλανίδου: 

"...κι έμεινε μόνο η μοναξιά,

παρέα μου στο δείπνο.

Λυσσομανάει έξω το βράδυ

μέσα απλώνεται η σιωπή,

λένε, το πιο βαθύ σκοτάδι

πως πέφτει πριν απ’ την αυγή."

Και αυτό το πιο βαθύ σκοτάδι που έρχεται λίγο πριν την αυγή, χιλιοειπωμένο και χιλιοτραγουδισμένο επίσης, πάλι σε τραγούδια ελληνικά, όπως αυτό το "Φύλλα αλκαλικά" του Σωκράτη Μάλαμα:

"...Κι αν σ' έπιασε το βράδυ

κι ο έρωτας αργεί

το πιο βαθύ σκοτάδι

είναι πριν την αυγή."

Δυστυχώς όμως όταν νιώθουμε μοναξιά, αν και κοινωνικά όντα, πρέπει να σπάμε το περίβλημα της δικής μας ατομικής σφαίρας και να προσπαθούμε να φτάσουμε, να πλησιάζουμε τους άλλους, να έχουμε διάθεση δηλαδή για συναναστροφή. Σε τέτοιες εποχές κατάρρευσης της κοινωνικής συνοχής να επικοινωνούμε όσο μπορούμε, να διεισδύουμε στις ανάγκες των άλλων, να είμαστε λιγότερο εγωιστές και να κάνουμε ένα βήμα προχωρώντας παρακάτω για να γνωρίσουμε τους άλλους.

Θέλει αγάπη και ομόνοια ώστε να μην αντιμαχόμαστε τους γύρω μας, να τους αγκαλιάζουμε ενίοτε (όσο είναι ιατρικώς αποδεκτό αυτό...) και να αγαπάμε. 

Να τολμήσεις να κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση, εσύ να πας να πλησιάσεις αυτό που βλέπεις και δεν χρειάζεται να περιμένεις να σε πλησιάσει αυτό. Υπάρχει και η περίπτωση βέβαια της απόρριψης, να απομακρυνθεί αυτό(-ός,-ή) από εσένα που αυτό μάλλον σημαίνει ότι δεν ταιριάζει, δεν έλκεται από εσένα.

Αλλά δεν χάνεται ο κόσμος, αντίθετα έτσι μόνο γυρίζει. Η έλξη και η άπωση γυρνούν σχεδόν όλο το σύμπαν οπότε να είμαστε ρεαλιστές διότι δεν βλάπτει. Από τη χαρά γεννιέται η λύπη και αντίστροφα, και κάπως έτσι όλα συμβαίνουν. Η ζωή βασίζεται στο τέλος μιας ιστορίας και στην αρχή κάθε επόμενης...

Αυτό το "κάθε" σε κάθε πρόταση μου έδωσε και το έναυσμα γι' αυτήν την ανάρτηση. Πόσα τραγούδια έχουν στην αρχή των στίχων τους ένα "κάθε...", όπως του τίτλου, ή του Μίλτου, Πασχαλίδη από το "Παραμύθι με λυπημένο τέλος":

" Κάθε που χαράζει την τρώει το μαράζι...".

Στη ζωή του καθενός ένα κάθε τι που κάθε φορά τον ορίζει... (πόσα κάθε!)

Και ορίζει την εναλλαγή των συναισθημάτων χαράς-λύπης, πάθους-μίσους, δυσαρέσκειας-ευχαρίστησης. Γιατί το τέλος σημαίνει και την αρχή κάθε επόμενου βήματος, όπως η ανατολή του ήλιου, σαν ζωοποιός ενέργεια μας δίνει δύναμη για να ξεκινήσουμε την ημέρα μας με αισιοδοξία για το μέλλον αν και μέχρι το βράδυ, στην δύση του ηλίου έρχεται το ναδίρ, όπου η ενέργεια μας φθίνει. Αυτή η μετάβαση των σταδίων σε μια κιόλας ημέρα, όπως κάθε ημέρα, μας  μεταφέρει τη δική της σοφία στον αέναο δηλαδή κύκλο της ζωής (φως-σκοτάδι, μέρα-νύχτα, δύναμη-απελπισία) όπου  την ανατολή ακολουθεί η δύση του ηλίου, κάθε ήμερα συνοδεύεται από την επόμενη και τοιουτοτρόπως το παρελθόν μένει πίσω. 

Μέχρι και το ανυπέρβλητο, πολυδιασκευασμένο "Feeling Good" από τη Nina Simone από το 1965 το αυτό  δηλώνει: 

"It's a new dawn,

It's a new day,

It's a new life for me, 

And I'm feeling good..."

Αλλά για να χαράξει πριν το πιο βαθύ σκοτάδι πρέπει να συνειδητοποιήσεις το βαθύ σκότος αλλά και το νόημα της ελπίδας για να καταλάβεις την αξία του φωτός, του ήλιου και να ξεκινήσει έτσι μια καινούργια ιστορία στην κάθε σου ημέρα.

Πάμε και για το χειροποίημα :

Κάθε Χριστούγεννα μου μοιάζει,

η μαγεία του χορού να την αγκαλιάζει,

κάθε μέρα το μαζί στη ζωή τη νοιάζει,

και ένα Σ'αγαπώ πολύ πιο πολύ ταιριάζει!

Σας εύχομαι λοιπόν Πολλά καλά πρωινά! και πολλά  στοχαστικά βράδια για τις ημέρες που θα έρθουν! Ημέρες αισιοδοξίας και χαράς, ημέρες γιορτινές, ημέρες αγάπης και αγαλλίασης ως την κορύφωση των Χριστουγέννων.

Καλές γιορτές με υγεία, μαγεία, φαντασία και χρυσόσκονη ΑΓΑΠΗΣ!

Όλα σας τα όνειρα απλά να σας να συμβούν !

I brought you daffodils in a pretty string...

Στίχοι από το τραγούδι "Another Love" από τον Tom Odell και συνεχίζει:

"...I wanna cry and I wanna love

But all my tears have been used up

On another love, another love..."

Σαν πολλά δακρύβρεχτα τραγούδια, ταινίες, ποιήματα, και πόσα άλλα δημιουργήματα μας εμπνέουν και μας κατακλύζουν καθημερινά...

Να μην πούμε για την ταινία "The notebook" (2004) με τον Ryan Gosling πρωταγωνιστή (μαζί με Rachel McAdams), που σχεδόν όλος ο γυναικείος (?) πληθυσμός έκλαψε μαζί και αναδείχθηκε στη μοντέρνα εκδοχή του παραμυθιού με εναλλακτικό πρίγκηπα...Δεν ταυτίστηκα με αυτήν, αν και ομολογώ ότι έκλαψα, αλλά για πολλές όμοιες και λιγότερο καλές έχω κλάψει. Είμαι αθεράπευτα ρομαντική, μάλλον, τι να κάνουμε;

Μιλώντας για ημερολόγια, ημερομηνίες, ημερολογιακά ταιριάσματα βάσει ζωδίων, συμβάσεις λίγο πολύ που έχουμε τελικά αποδεχθεί όμως ας δούμε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς ή περίπου έτσι... Συνεχίζοντας τις αναφορές πάλι στο βιβλίο του Δ. Σιμόπουλου "Ο ουρανός της Ελλάδας" αναφέρει σχετικά τα εξής: "Οι ζωδιακοί δηλαδή αστερισμοί μπροστά από τους οποίους περνάει ο Ήλιος στη διάρκεια του χρόνου είναι 13, είτε μας αρέσει είτε όχι. Και οι ζωδιακοί αστερισμοί δεν είναι παρά και αυτοί ένα ανθρώπινο σημείο αναφοράς για να μπορούμε να συνεννοούμαστε μεταξύ μας. Ούτε τα ημερολόγια λοιπόν ούτε τα ζώδια είναι κάτι το "ιερό και όσιο", αλλά απλούστατα ανθρώπινες επινοήσεις.

Επειδή τα γεγονότα αυτά είναι σήμερα αυταπόδεικτα, οι ίδιοι οι αστρολόγοι, για να δικαιολογήσουν κάπως τα κραυγαλέα αυτά λάθη τους, αναιρούν αυτή τη βάση των "προφητειών" τους κάνοντας χρήση δύο αυθαίρετων υποθέσεων. Πρώτα απ' όλα χωρίζουν τον ζωδιακό κύκλο σε 12 ίσα τμήματα, όπως έκαναν οι αρχαίοι, ενώ ξέρουμε ότι δεν είναι ίσα, και δεύτερον αποκόπτουν τη θέση του Ηλίου μπροστά από τους πραγματικούς ζωδιακούς αστερισμούς, λέγοντας ότι αναφέρονται σε ένα φανταστικό κατασκεύασμα δικής τους επινόησης, που είναι άσχετο με τους ζωδιακούς αστερισμούς, και το οποίο ονομάζουν "ζωδιακούς οίκους..."

Ο καθένας με κάποιο κριτήριο κάνει τις επιλογές του και φυσικά είναι και εκείνος που θα χρεωθεί τις συνέπειες. Οπότε μη βαυκαλιζόμαστε ότι τη ζωή μας  την ορίζουν τα άστρα αλλά σχετικά αναφέρει ο κ. Σιμόπουλος:

"την επίδραση που υποτίθεται ότι έχουν τα άστρα στον άνθρωπο. Επίδραση, φυσικά, που είτε έτσι είτε αλλιώς δεν μπορεί να υπάρχει, γιατί τα άστρα βρίσκονται σε τόσο τεράστιες αποστάσεις, που ακόμα και οποιαδήποτε ακτινοβολία τους, ορατή ή αόρατη, είναι απειροελάχιστη και χρειάζεται δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια για να φτάσει στη Γη μας.

Για να εξηγηθούμε καλύτερα: Αν υποθέσουμε ότι η Γη μας είχε το μέγεθος ενός καρυδιού, τότε ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ο Δίας, θα είχε το μέγεθος μιας μπάλας του μπάσκετ και στην πλησιέστερη απόσταση θα βρισκόταν 1.300 μέτρα μακριά. Σε αυτήν την απόσταση, λοιπόν, και με αυτά τα μεγέθη, καταλαβαίνετε ότι οποιαδήποτε επίδραση του Δία στη Γη θα μοιραζόταν με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην έπαιζε κανέναν απολύτως ρόλο αν κάποιος γεννήθηκε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ή στο Λονδίνο.

Και κάτι ακόμα που έχει σχέση με τα ονόματα των πλανητών. Σύμφωνα με τους αστρολόγους, ο κάθε πλανήτης έχει ιδιότητες ανάλογες του μυθολογικού θεού του οποίου φέρει το όνομα, όπως για παράδειγμα, η Αφροδίτη με τον έρωτα, ο Άρης με τον πόλεμο και ο Δίας με την αρχηγία. Το ίδιο ισχύει, σύμφωνα με τα λεγόμενα των αστρολόγων, και για τους τρεις τελευταίους πλανήτες: τον Ουρανό, τον Ποσειδώνα και τον Πλούτωνα. Το αστείο όμως της όλης αυτής υπόθεσης είναι το γεγονός ότι οι πλανήτες αυτοί πήραν τα ονόματά τους εντελώς τυχαία...

Ο Χέρσελ πρότεινε να δοθεί στον νέο πλανήτη το όνομα του Άγγλου βασιλιά Γεωργίου του Γ' , αλλά η διεθνής επιστημονική κοινότητα αντέδρασε στην ιδέα αυτή. Έτσι, ο νέος πλανήτης ονομάστηκε "Ουρανός", προς τιμής του αρχαίου Έλληνα θεού, ενώ το όνομα του Πλούτωνα προτάθηκε, μέσα από χιλιάδες άλλα ονόματα, από έναν νεαρό Άγγλο μαθητή ύστερα από διεθνή διαγωνισμό....

...τα προβλήματα που καθένας από εμάς έχει δεν λύνονται "διά μαγείας" ή με "από μηχανής θεούς" , γιατί απλούστατα τα άστρα, οι πλανήτες και τα ζώδια (12 ή 13 ή 24 ή ό,τι άλλο αριθμό θέλετε) δεν επηρεάζουν στο παραμικρό τη ζωή μας και τη μοίρα μας. "

Τώρα για το παραπάνω κέντημα μου, που μετρά ήδη διάρκεια 18 ετών και ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως, ανήκει σε μια θεματική τριλογία που ξεκίνησα από φοιτήτρια και ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Υπάρχει ιστορία από πίσω και θεματική εξέλιξη αλλά δεν θα την αναλύσω τώρα γιατί νομίζω δε θα σας ενδιέφερε. Όπως και να έχει, είναι μια όμορφη ενασχόληση, ειδικά το καλοκαίρι στο χωριό όταν υπάρχει διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος...

Και τώρα το σχετικό χειροποίημα φρέσκο, σημερινό:

Μια μέρα βροχερή,

Πήρε αγκαζέ την Κάιρα για βόλτα μαζί,

Τους πήρε η κατηφόρα, το απόβραδο,

Και νύχτωσε η μέρα σύντομα μες στη βροχή,

Ήθελε να της σφίξει το χέρι και 

να την πάρει μια αγκαλιά μεγάλη, δυνατή,

Γύρισε, την κοίταξε, αποζητούσε κάτι να της πει,

Ψιθύρισε στο αυτί της μια λέξη μαγική,

Σ' αγαπώ είπε και άλλαξε με μιας η μέρα αυτή,

Έφυγαν τα σύννεφα, η βροχή πλέον αχνή, βγήκε ήλιος δυνατός πολύ,

Η φύση όλη, η πλάση έσφυζε από ζωή, άνοιξη θες να 'ναι η εποχή αυτή,

Που όλα ανθίζουν, ευδοκιμούν και όλα πάλι αναγεννιούνται από την αρχή,

Τα χείλη χάζευε, άδραξε την ευκαιρία, και τελείωσε τη σκέψη του εκεί,

Ομολόγησαν πλέον ότι το για πάντα μαζί φαντάζει λίγο πια, πολύ....

Καλό φθινόπωρο πλέον!

Οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι, όταν είναι ευτυχισμένοι.

Άντον Τσέχωφ

Να είστε όλοι καλά με αισιοδοξία και χαρά!!