Wednesday, July 24, 2019

"...one day you'll make a dream last..."






Τρία βασικά θέματα για τελευταία, α) η μοίρα, το πεπρωμένο ή η ειμαρμένη κατά τους αρχαίους, β) η μοναξιά και γ) το αναπόφευκτο του τέλους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Ίσως γιατί τα πιο ωραία πράγματα, συναισθήματα, καλλιτεχνικές δημιουργίες, κάποτε τελειώνουν... Έχουμε την έμφυτη ανάγκη να επικοινωνήσουμε, κυρίως με λόγια, ακόμα και την τέχνη, τα δημιουργήματα μας... Αλλά αυτή η αμφίδρομη επικοινωνία χάνει το νόημα της, εάν δεν υφίσταται... Με την έννοια λοιπόν, ότι εκπληρώνεται ο σκοπός της παρούσας "επικοινωνίας" με τα "χειροποίηματα της Χαράς", τα οποία όλα δημιουργήθηκαν για έναν ιδεατό στόχο: δηλαδή να δώσουν ευχαρίστηση-χαρά στους παραλήπτες για τους οποίους εξ' αρχής χειροτεχνήθηκαν, μικρούς και μεγάλους, με ηθική ανταμοιβή μόνο ένα "Ευχαριστώ" τίποτα περισσότερο, μερικές φορές κάτι λιγότερο... Και ίσως υπάρξει στο μέλλον άλλος σκοπός-αιτία για τον οποίο όλα πάλι να αρχίσουν...
Και είναι επιθυμητό να ξεκινούν όλα ωραία, να τελειώνουν στα καλύτερα, να υπάρχει η δυνατότητα συνέχειας ή μετεξέλιξης τους σε κάτι ακόμα πιο ουσιώδες. Οπότε με αυτή τη νοηματική σειρά θα αναλύσω τα τρία ανωτέρω θέματα στην τελευταία αυτή ανάρτηση για το παρόν (βέβαια δεν αποκλείω τίποτα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως έρχονται οι συνθήκες...) :
α )•"Όσοι μιλάνε για τη μοίρα τους, για το άστρο τους και τα τέτοια, βρίσκονται σε πιο χαμηλή κι επικίνδυνη σφαίρα και προκαλούνε το κακό που φοβούνται" – Ralph Waldo Emerson
•"Το πεπρωμένο δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα επιλογής. Δεν είναι κάτι που πρέπει να περιμένεις, αλλά κάτι που πρέπει να επιδιώξεις και να κατακτήσεις "– William Jenning Bryan
  • "Μη γυρεύεις τα πράγματα να γίνονται όπως θες, αλλά θέλε τα πράγματα όπως γίνονται και θα ευτυχίσεις" - Επίκτητος


 

 Ο όρος ειμαρμένη που χρησιμοποιεί ο Επίκτητος, παραπέμπει στην έννοια του πεπρωμένου και της μοίρας, ο οποίος  διακήρυττε ότι μπορούμε να επιλέγουμε παρόλο που όλες οι δυνατότητες στις οποίες ένα γεγονός ενδέχεται να εξελιχθεί, είναι ήδη δεδομένες. Αφού δεν ελέγχουμε τα ανεξέλεγκτα, τους άλλους, ούτε καν τα σώματά μας δε μας ανήκουν στην πραγματικότητα (δεν  αποφασίζουμε εμείς πάντα το τι θα τους συμβεί), δεν χρειάζεται και να ανησυχούμε, γιατί έτσι θα οδηγούμαστε συνεχώς σε αγωνία και άγχος.
Και η αγωνία μας για τη ζωή σαν να προκαλείται από τα πολλά πάθη μας, μια αφύσικη δηλαδή κίνηση της ψυχής, μια ορμή πλεονάζουσα, που μας παρασύρει σε ηθική ανισορροπία και δυστυχία.
 

Αντίθετα, η απάθεια, δηλαδή η αταραξία της ψυχής, είναι προϋπόθεση για την αρετή και την ευτυχία. Προκειμένου να αυτοβελτιωθούμε, θα έπρεπε η ενέργειά μας να διοχετεύεται στο να δεχτούμε όσο πιο ήρεμα γίνεται τις προκλήσεις που μας ανακύπτουν.
 "Ο απαίδευτος κατηγορεί τους άλλους για τα δικά του ατυχήματα, εκείνος που άρχισε να εκπαιδεύεται τον εαυτό του και ο πεπαιδευμένος ούτε τον εαυτό του." Οπότε κατόπιν όλων αυτών, κατά τον Επίκουρο, όταν συναντούμε εμπόδια, να μην  κατηγορούμε τους άλλους αλλά τις γνώμες μας (=τον εαυτό μας).


β) Έρευνες (όπως και η καθημερινότητα) δείχνουν μοναξιά στους ανθρώπους... Είτε μιλάμε για δυσκολία στην αναζήτηση συντρόφου, είτε στη σύναψη σχέσης (στο «σχετίζεσθαι»). Γενικά, το «μαζί» είναι συνθετικό, συνδετικό, αθροιστικό, αναιρεί τα διαφοροποιημένα «εγώ» που έχουν σαφή όρια και επίγνωση του «άλλου», και καταλήγει επίρρημα τροπικό να δείχνει νοηματικά τον «εαυτό, σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό αλλά και με τον άλλον».
 
Σε μία συνάντηση λοιπόν,(τυχαία ή μη) δύο ανθρώπων, οι οποίοι στην προσπάθεια τους να βρεθούν μαζί, με πολλά ετερόκλητα βιώματα πίσω τους, προκύπτουν ως πιθανά αποτελέσματα μία σχέση ή μία διαλείπουσα χωλότητα (μεγάλη δυσκολία να προχωρήσουν, γεγονός που κοινωνικά πλέον επιτρέπεται, ή να χωρίζουν, ή να έχουν πολλούς συντρόφους) και μετά αναζητούν την επόμενη… και μετά την επόμενη! Με αυτόν τον τρόπο στη ζωή τους πάλι βιώνουν μοναξιά.
 
Ενάντια στη μοναξιά, αναζητούμε τον/η σύντροφο που στο αρχικό πάντα στάδιο τον/η εξιδανικεύουμε, καταπιέζοντας όποια αρνητικά συναισθήματα μπορεί να προκύψουν, και μέσα από τα σημάδια που βρίσκουμε στο περιβάλλον μας, αποκαλώντας τα «τύχη», «πεπρωμένο», «κισμέτ», «μοίρα» (σύνδεση α) με β) θέματος της παρούσας ανάρτησης) διατηρούμε ζωτικό το μύθο ενός ψέματος που μας ωθεί να συνεχίσουμε να το ζούμε. Σαν ένα μαγικό χάπι που το έχουμε ανάγκη για γίνουμε αμέσως καλά, σαν να αποζητούμε σε κάθε παραμύθι ένα αίσιο τέλος, σαν την πραγματοποίηση ενός ουτοπικού ονείρου...
γ) Όμως η αλήθεια είναι συνήθως διαφορετική...
«Ο έρωτας τελειώνει τη στιγμή που γνωρίζεις καλά εκείνον με τον οποίο είσαι ερωτευμένη. Γιατί ο άνθρωπος ερωτεύεται ένα όνειρο που δημιουργεί για τον εαυτό του. Ταυτίζει αυτό το όνειρο με τον εαυτό του, του αποδίδει χαρακτηριστικά ίδια με τα δικά του. Όμως ο άλλος δεν είναι ο εαυτός του, ούτε έχει καμιά σχέση με τις ιδιότητες, τις ομορφιές που του αποδίδει εκείνος που είναι ερωτευμένος μαζί του… γι’ αυτό οι ερωτευμένοι των θρύλων, που ποτέ δεν συναντιούνται, διατηρούν μέχρι τις μέρες μας την αίγλη τους.» (από το μυθιστόρημα της N.Ασένα «Ούτε Έρωτας Υπάρχει», εκδ. Ωκεανίδα)
Στο ίδιο μυθιστόρημα, η ηρωίδα συνειδητοποιεί την πραγματικότητα:
Φαίνεται λοιπόν πως τίποτα δεν είναι σημαντικό παρά μόνο για εκείνη τη στιγμή. Φαίνεται πως ακόμα και τα πιο έντονα συναισθήματα είναι σημαντικά μόνο για εκείνη τη στιγμή. Φαίνεται πως όλα περνούν και μπορούν, εκατό τα εκατό, ν’ αλλάξουν πρόσωπο. Φαίνεται πως στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι σημαντικό. Φαίνεται πως τίποτα δεν είναι αληθινό…»
 
Ο Αλαίν ντε Μποττόν στο βιβλίο του «Μικρή Φιλοσοφία του Έρωτα» (εκδ. Πατάκης) μας δίνει ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα για την αποδόμηση του έρωτα:
«Ο Μποντλαίρ έχει γράψει ένα ποίημα σε πρόζα για κάποιον που περνάει όλη τη μέρα περιδιαβαίνοντας το Παρίσι μαζί με μια γυναίκα, την οποία αισθάνεται έτοιμος να ερωτευτεί. Επειδή συμφωνούν σε μύρια όσα, κατά το απόβραδο έχει σιγουρευτεί ότι βρήκε την τέλεια σύντροφο, με την ψυχή της οποίας μπορεί να ενωθεί η δική του. Διψασμένοι, πηγαίνουν σ’ ένα λαμπρό νέο καφέ στη γωνία ενός βουλεβάρτου, κι αυτός παρατηρεί να στέκονται απ’ έξω τα μέλη μιας εξαθλιωμένης εργατικής οικογένειας, που χάσκουν μπροστά στις τζαμαρίες, κοιτάζοντας τους κομψούς πελάτες, τους κατάλευκους τοίχους και τα επίχρυσα στολίδια. Τα μάτια των ταλαίπωρων θεατών είναι γεμάτα δέος μπροστά σε τόσο πλούτο και ομορφιά, γεγονός που προκαλεί οίκτο στον αφηγητή και τον κάνει να ντραπεί για την προνομιούχο θέση του. Στρέφεται τότε προς την αγαπημένη του, ελπίζοντας ότι θα δει τις δικές του σκέψεις να ανακλώνται στα μάτια της. Αλλά η γυναίκα με την ψυχή της οποίας ετοιμαζόταν να ενωθεί η δική του λέει ορθά κοφτά ότι δεν τους αντέχει αυτούς τους άθλιους και του ζητά να πει στον ιδιοκτήτη να βάλει αμέσως να τους διώξουν. Δεν έχει τέτοιες στιγμές κάθε ειδύλλιο; Αντί για μάτια που να καθρεφτίζουν τη σκέψη μας, μια (κωμικοτραγική) απόκλιση- και αδιάφορο αν αιτία είναι η πάλη των τάξεων ή ένα ζευγάρι παπούτσια.»
Συνήθως επιδιώκουμε να διατηρούμε  την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλον/η, να τον/η κάνουμε να ομοιάζει με τη φαντασιωτική εικόνα που έχουμε για αυτόν/η, ενώ καταλήγουμε αναπόφευκτα στη συνειδητοποίηση ότι ο/η σύντροφος που θέλουμε δεν είναι αυτό που  πιστεύουμε, και πιθανόν να μην ήταν αλλά ούτε και να γίνει ποτέ!  (κακή σύνδεση β) με γ) δηλαδή ναι μεν το τέλος της μοναξιάς, μας οδηγεί στη συντροφικότητα, αλλά πάλι δε το τέλος μίας σχέσης μας οδηγεί πάλι πίσω στη μοναξιά...). 
Σας αφιερώνω το παρακάτω χειροποίημα, ελπίζω ότι τη βρήκαμε κάπως, κάπου, κάποτε μαζί τη λύση καθόλη τη διάρκεια των αναρτήσεων και είναι η Χαρά, η Ελπίδα, η Πίστη ότι όλα τα καλά ¨φτιάχνονται¨ με Αγάπη (είτε υλικά είτε άυλα). Εύχομαι να Ζήσετε τα Όνειρα σας, να σας συναντήσω να μου τα διηγηθείτε, και Καλό Καλοκαίρι! Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κ. Νίκο Κ. για το know-how!
Αφήστε ότι σας χαλά, κρατήστε μόνο τη χαρά!
 
"Όλα Καλά" σου ψιθυρίζει,
όσο η γη γυρίζει,
ένα λουλούδι ανθίζει,
όμορφα η φύση που μυρίζει,
ένα έντομο βουίζει,
ένα σκυλί γαβγίζει,
μία γάτα νιαουρίζει,
νερό τ' αυλάκι διασχίζει,
από πηγή αναβλύζει,
ένα παιδί τα ζωγραφίζει,
κι ένα τραγούδι μουρμουρίζει,
σε ένα στίχο του δακρύζει,
γιατί την ψυχή του την αγγίζει,
δίπλα θάλασσας κύμα πλατσουρίζει,
μία κόρη τα μαλλιά χτενίζει,
χαμόγελα που μας χαρίζει,
στο βάθος ένα καράβι αρμενίζει,
με μία σημαία ν΄ανεμίζει,
μία σκούπα ακούγεται που καθαρίζει,
ο ήλιος δυνατός πόσο μας μαυρίζει,
μετά το βράδυ ένα αστέρι μας φωτίζει,
ένα παραμύθι αρχίζει,
το ενδιαφέρον πολλών κεντρίζει,
και την επιτυχία γνωρίζει 
στο τέλος (πάντα) η ΑΓΑΠΗ θα νικήσει!
 

Tuesday, July 16, 2019

ΜΕΡΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΕΣ...

Είναι κάποιες μέρες που δεν θες να τελειώσουν, γιατί όσο ωραία ξεκίνησαν, θες να κρατήσουν όσο πιο πολύ γίνεται…αναβάλλεται όμως η προσδοκία για την επόμενη μέρα? δεν γυρνάει άλλωστε πίσω ο χρόνος (τουλάχιστον ακόμα...)
Αναπάντεχα συναντάς αυτόν/η  που θέλεις να δεις, ευχάριστα συζητάς με ανθρώπους που χαίρεσαι να τους συναναστρέφεσαι και μιλάς για ώρα στο τηλέφωνο με όσους αδημονείς να τους γνωρίσεις!
Σου αρκεί ένα βλέμμα, μία λέξη, μία μυρωδιά,
όλα μαζί ή και ένα από αυτά, 
τα προσδοκάς και με ανάκατη σειρά...
Είναι ορισμένες μορφές ή φωνές και ομιλίες σαν μουσικές μελωδίες, που ευφραίνουν την καρδιά μας.
Αυτές οι μέρες είναι αξέχαστες, στον καθένα για τους δικούς του λόγους λοιπόν...
υπάρχουν βέβαια και αυτές που δεν θες να θυμάσαι για δυσάρεστα γεγονότα που όμως ξεφεύγουν από την ανάλυση του παρόντος ιστολογίου (είπαμε για happy moments, happy people).
Αφιέρωμα σε ημερομηνίες λοιπόν:
 
 
 
 
 
 
 
 




Θα σας στερήσω εν μέρει, το γνωστό μου χειροποίημα (να σας λείψει ευχάριστα, αν και σας προετοιμάζω, ότι θα είναι η προτελευταία μου ανάρτηση, καθότι επανάληψη τέτοιας αναγνωστικής επιτυχίας (1000+) δεν θα έχω:
οπότε τις αποφάσεις παίρνω πάντα καλοκαίρι,
θα ξεκινήσω γι' άλλη γη και άλλα μέρη,
σας αφήνω με ευφυολογήματα στο χέρι,
σας εύχομαι να βρείτε το δικό σας αστέρι,
μακρινό ή κοντινό, εσείς και άλλος κανείς δεν ξέρει,
μόνο μία παράκληση,
στείλτε μου σε κανά μήνυμα "Γεια Χαρά-Ξεφτέρη"…)
 
"Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ ξεχωριστοί, που αξίζει να ζεις, μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις, κάποτε.
  • Ώ απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας…
  • Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα.


    •  
      Οι άνθρωποι βιάζονται: έγνοιες, βιοτικές συνθήκες, όνειρα, συμβιβασμοί – πού καιρός να γνωρίσουν τη ζωή τους.
    •  
    • Καλότυχοι εκείνοι που δε γνώρισαν τον εαυτό τους ανδρείοι εκείνοι που αποσιώπησαν την αθωότητά τους μα ευλογημένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν έν’ άστρο σαν τη μόνη ανταπόδοση.
    •  
    • αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους.
    •  
    • Και κάθε βράδυ κοιμάσαι μ’ έναν θησαυρό: αυτήν την πολυσήμαντη αυριανή σου μέρα.
       
      Γι’ αυτό σου λέω πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους,
      όχι να περιμένεις την πράξη – είναι τότε αργά. 
    • ο ουρανίσκος μας είναι ένα κοιμητήρι όπου σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.
    •  
    • Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς – την πρώτη μέρα που διστάσαμε να πάρουμε μια απόφαση ή που σταθήκαμε εύκολοι σε μιαν αναβολή. Όλα όσα αρνηθήκαμε – αυτό είναι το πεπρωμένο μας.
    •  
    • η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο
    •  
    • Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…
    •  
    • Η ελπίδα που κάνει ακόμα πιο αβέβαιο τον κόσμο.
    •  
    • “Αύριο”, λες, και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο ποτέ.
    •  
    • Κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.
    •  
    • Κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον
    •  
    • Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος, και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια..."
    •  
    •  Τάσος Λειβαδίτης

    Μπέντζαμιν Ντισραέλι

    "Αυτό που προσδοκούμε, σπάνια συμβαίνει. Το αναπάντεχο, πολύ συχνά...


    Η Πείρα είναι παιδί της Σκέψης και η Σκέψη παιδί της Δράσης. Δεν μπορούμε να μάθουμε από τα βιβλία τους άνδρες.

    Experience is the child of Thought, and Thought is the child of Action. We can not learn men from books, Vivian Grey (1826), τόμος V, κεφ. 1
     
    Η θλίψη είναι η αγωνία της στιγμής· η ανοχή της θλίψης το σφάλμα μιας ζωής.
    Grief is the agony of an instant; the indulgence of Grief the blunder of a life, Vivian Grey (1826), τόμ. VI, κεφ. 7.
       
    Ο άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα των περιστάσεων, οι περιστάσεις είναι δημιούργημα του ανθρώπου.
    Man is not the creature of circumstances, circumstances are the creatures of men, Vivian Grey (1826), τόμος VI, κεφ. 7
     
    Η υπομονή είναι ένα απαραίτητο συστατικό της ιδιοφυΐας.
    Patience is a necessary ingredient of genius, Contarini Fleming (1832), Μέρος 4, κεφ. 5
     
    Ποτέ μη ζητάς συγγνώμη γιατί φανέρωσες τα συναισθήματά σου. Είναι σαν να ζητάς συγγνώμη για την αλήθεια.
    Never apologize for showing feeling, my friend. Remember that when you do so, you apologize for truth, Contarini Fleming (1832), Μέρος 1, κεφ. 13
     
      Είμαι προετοιμασμένος για το χειρότερο, αλλά ελπίζω για το καλύτερο.
    I am prepared for the worst, but hope for the best, The Wondrous Tale of Alroy ((1833), σημ. 10, κεφ. 3
     
     
    Η μαγεία της πρώτης αγάπης είναι η άγνοια πως μπορεί κάποτε να τελειώσει.

    The magic of first love is our ignorance that it can ever end, Henrietta Temple (1837), τόμος 4, κεφ. 1
     
     
    Το να συνειδητοποιείς ότι έχεις άγνοια είναι ένα μεγάλο βήμα προς τη γνώση.
    To be conscious that you are ignorant is a great step to knowledge, Sybil (1845), τόμ. 1, κεφ. 5
     

    Όλα έρχονται στον άνθρωπο που μπορεί να περιμένει.
    Everything comes if a man will only wait, Tancred (1847), τόμ. IV, κεφ. 8.
     

    Ο χρόνος είναι πολύτιμος, αλλά η αλήθεια είναι πολυτιμότερη από το χρόνο.

    Time is precious, but truth is more precious than time, Ομιλία στο Aylesbury, Royal and Central Bucks Agricultural Association (21 Σεπτεμβρίου 1865)
     
     
    Η δράση δεν φέρνει πάντα ευτυχία, αλλά δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς δράση.
    Action may not always bring happiness but there is no happiness without action, Lothair (1870)  
     

     «Η αγάπη καταλαγιάζει πάνω στα μάτια, και φέρνει μία μαγευτική χάρη στην καρδιά» Ευριπίδης

    «Αγάπη είναι εκείνη η συνθήκη κατά την οποία η ευτυχία ενός άλλου προσώπου είναι ουσιαστική για τη δική σου» Robert Heinlein

    «Τα καλύτερα και πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο δεν μπορείς να τα δεις ή να τα αγγίξεις. Τα αισθάνεσαι μόνο με την καρδιά» Helen Keller

     
    «Μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις καθαρά τα πράγματα: Αυτό που έχει αξία δεν φαίνεται με τα μάτια» Antoine de Saint Exupery

    «Υπάρχει μόνο μία χαρά στη ζωή, να αγαπάς και να αγαπιέσαι» George Sand

     
    «Κάποιες φορές όταν σε κοιτάζω μου κόβεται η ανάσα, και όλα τα πράγματα που θέλω να πω, δεν βρίσκουν φωνή. Μετά, μέσα στην απόλυτη σιωπή, ελπίζω ότι τα μάτια μου θα μιλήσουν όπως η καρδιά μου» Robert Sexton

     
    «Αγάπη σημαίνει να αφήνεσαι στον άλλον χωρίς εγγυήσεις, και να δίνεις στον άλλον την ελπίδα ότι θα δώσεις σε αυτόν που αγαπάς την αγάπη. Η αγάπη είναι μία πράξη πίστης, και όποιος δεν μπορεί να πιστέψει, δεν μπορεί και να αγαπήσει.» Erich Fromm

     
    «Γνωρίζεις την αγάπη όχι με το να βρεις το τέλειο πρόσωπο, αλλά με το να δεις ένα πρόσωπο με ατέλειες ως τέλειο» Sam Keen

    «Το πιο ισχυρό σύμπτωμα της αγάπης είναι η φροντίδα που κάποιες φορές γίνεται ανυπόφορη»
    Victor Hugo

     
    «Η αληθινή αγάπη αρχίζει όταν δεν περιμένεις κάτι για αντάλλαγμα», Antoine De Saint Exupery

     
    «Η αγάπη είναι το έμβλημα της αιωνιότητας: Μπερδεύει κάθε έννοια του χρόνου και αφαιρεί κάθε ανάμνηση της αρχής και κάθε φόβο για το τέλος»
    Germaine De Stael

     
    «Για κάθε ομορφιά υπάρχει ένα μάτι για να την αντικρύσει. Για κάθε αλήθεια υπάρχει ένα αυτί να την ακούσει. Για κάθε αγάπη υπάρχει μία καρδιά για να την φιλοξενήσει» Ivan Panin 
     

    Wednesday, July 3, 2019

    ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ


    Το κέντημα ως κατεξοχήν ενασχόληση του μυαλού αλλά κυρίως χειρονακτική δημιουργία, απασχολεί δύο Αισθήσεις (όραση και αφή), κουραστικό αλλά τόσο ενδιαφέρον και δημιουργικό. Πάμε έναν παραλληλισμό…



    Σκεφτόμουν τις Αισθήσεις… κυρίως τις εικόνες που μας τροφοδοτούν το μυαλό και μετά μας δημιουργούν όνειρα, σκέψεις και επιθυμίες και κατέληξα σε έναν αέναο αυτό-τροφοδοτούμενο κύκλο :
     
    Αυτός λοιπόν ο κύκλος τελειώνει ποτέ? Εάν δεν ξεκίνησε καν πολύ απλό δεν υφίσταται, αλλά εάν υπάρχει, ξεκινώντας σαν αρχή πάντα από τον Έρωτα, που τον νιώθεις, οπότε πως δύναται να τελειώσει κάποτε?
    Είναι λοιπόν μία ψευδαίσθηση, μία κατάσταση του νου που αλλάζει σαν μια απόφαση που λαμβάνεται δεδομένων των συνθηκών? Εάν αλλάξουν οι συνθήκες, η λογική προτάσσει αλλαγή της απόφασης με βάσει τα νέα δεδομένα, τότε με κριτήριο μαθηματικές εξισώσεις τα συναισθήματα που δημιουργούνται, παύουν απλά να υπάρχουν?
     
    Να ξεκινούν άραγε (τα συναισθήματα) εξαρχής με τις αισθήσεις μας? Πρώτιστα με τις κυρίαρχες εικόνες, την όραση, αυτό που βλέπουμε αλλά και τη μυρωδιά, που εύκολα μας ανακαλούν αναμνήσεις από τη μνήμη μας. Αλλά υπεισέρχεται και η ομιλία! Χωρίς την ομιλία δεν είναι δυνατή η δημιουργία ολοκληρωμένης αντίληψης για κανέναν άνθρωπο, αλλά με δευτερεύοντα ρόλο, όπως και η ακοή. Τόσα ειδύλλια άλλωστε ξεκινούν χωρίς καν να έχει προηγηθεί συνομιλία με το εν λόγω πρόσωπο. Ας μην φτάσουμε και στο άγγιγμα που έπεται αυτών…
     
    Και αν φτάσατε ως εδώ, (που λέει και blogger-συνάδελφος), διαβάστε και το γνωστό μου πλέον χειροποίημα για τη ματαιότητα του έρωτα, του ανύπαρκτου, του μονομερούς, του από συμφέρον, του υπό πίεση, και των γενικώς ειδικώς  (ή εκτός σπανίων ελαχίστων εξαιρέσεων):
     
    Η αίσθηση ότι υπάρχει,
     
    δημιουργεί την αυταπάτη,

    ότι μάλλον λέγεται και αγάπη,
    βαθιά μες στης ψυχής τα βάθη,
    υφαίνει μια νεραϊδούλα  τ’ αδράχτι,
    εικόνα να προβάλει σαν ονείρου λάμψη,
    να γελαστείς και να πιστέψεις το σημάδι,
    ότι σαν εκείνον (η) άλλη ψυχή ομοιάζει,
    να σε παίρνει στης χαράς τα μονοπάτια βαρκάδα,
    στου Έρωτα την τρυφερή αγκαλιά μια καντάδα,
    και ποιήματα πολλά και αφιερώσεις ντάνα,
    μη νομίζεις ότι θα κρατήσει αιώνια γλυκάδα,
    μια στιγμή μπορεί να ήταν, άντε και καμιά βδομάδα,
    και καταλήγεις μόνος(η), έρημος(η) στη ζωής τη σκληράδα.
    Τι αποκόμισες από την εμπειρία αυτή? Ζωηράδα?
    Ίσως, μα κυρίως πίκρα, απορία και καμιά Σιχτιράδα!
    Συμπέρασμα λοιπόν: Πίσω έχει την ουρά η αχλάδα!
    Δεν υπάρχει έρωτας παιδιά,
    Αλλά ευχαρίστως θα ‘πινα μια βυσιννάδα!
    Στη χειρότερη θα ‘τρωγα και μαρμελάδα…