Thursday, October 22, 2020

Πολύ πριν σε συναντήσω εγώ σε περίμενα...

Μία φράση από το ποίημα " Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" του Τάσου Λειβαδίτη φέρνει ωραίες αναμνήσεις από συμβάντα που μας σημάδεψαν στη ζωή.

Κάτι σαν το deja-vous που λένε οι Γάλλοι και διάφορα τέτοια συναφή...

Μέσα από τη γενικότερη αναζήτηση του γιατί μας συμβαίνουν αυτά που μας συμβαίνουν και επειδή χρόνο προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τους λόγους που μας ωθούν να γνωρίσουμε κάποιους καλύτερα ή μας απωθούν από άλλους έχω σπαταλήσει τελικά αρκετό μέσω match-making, καταλήγω σε μερικώς συμπερασματικά αδιέξοδα στον ερωτικό λαβύρινθο (για τους άλλους πάντα λέμε...). Άγνωστες οι υποκειμενικές παράμετροι του καθενός μας άλλωστε...

Σε αυτό βοηθάει και η ανάλυση του Jacques-Alain Miller ψυχαναλυτή και συγγραφέα, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρο της World Association of Psychoanalysis που εξηγεί ότι " το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον δεν είναι αρκετό για να είναι ερωτευμένος και εκείνος μαζί σου. Αν σε έχω ερωτευτεί, είναι επειδή είσαι αξιαγάπητος. Εγώ είμαι αυτός που ερωτεύεται αλλά και εσύ ανακατεύεσαι σε αυτό, επειδή υπάρχει κάτι σε εσένα που με κάνει να σε ερωτευτώ. Είναι αμοιβαίο, επειδή υπάρχει ένα πίσω-μπρος: η αγάπη που έχω για εσένα είναι το ανταποδοτικό αποτέλεσμα του αίτιου της αγάπης που είσαι για μένα. Έτσι εμπλέκεσαι και εσύ. Ο έρωτάς μου για εσένα δεν είναι απλώς δικό μου ζήτημα αλλά και δικό σου. Ο έρωτας μου λέει κάτι για σένα που πιθανώς να μην το γνωρίζεις. Αυτό δεν εγγυάται ούτε στο ελάχιστο ότι κάποιος θα ανταποκριθεί στον έρωτα του άλλου: όταν αυτό συμβαίνει είναι πάντα της τάξης του θαύματος, δεν υπολογίζεται προκαταβολικά. Είναι αυτό που ο Freud ονομάζει Liebesbedingung, η κατάσταση της αγάπης, το αίτιο της επιθυμίας. Είναι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ή σύνολο χαρακτηριστικών που οδηγούν το άτομο να επιλέξει τον/ την αγαπημένο/η. Αυτό διαφεύγει εξ’ ολοκλήρου των νευροεπιστημών, επειδή είναι μοναδικό σε κάθε άνθρωπο, εξαρτάται από την μοναδική προσωπική του ιστορία. Είναι αλήθεια ότι στους άντρες βρίσκεις τέτοια αίτια επιθυμίας, τα οποία είναι όπως τα φετίχ. Η παρουσία τους είναι απαραίτητη για να πυροδοτηθεί η διαδικασία της αγάπης. Μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες, ενθύμια του πατέρα, της μητέρας, του αδελφού, της αδελφής, κάποιου/ας από την παιδική ηλικία επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή ερωτικού αντικειμένου από την γυναίκα. Αλλά η γυναικεία μορφή της αγάπης είναι περισσότερο ερωτομανιακή παρά φετιχιστική: θέλουν να αγαπηθούν και το ενδιαφέρον, η αγάπη, που τους δείχνεται είναι συχνά sine qua non για την πυροδότηση της αγάπης τους ή τουλάχιστον της συγκατάθεσής τους. Αυτό το φαινόμενο βρίσκεται στην βάση του φλερτ των ανδρών προς τις γυναίκες."

Συνήθως επίσης αναρωτιόμαστε εάν θα αντέξει αυτή η αιτία της επιθυμίας, η κατάσταση αγάπης, στο χρόνο. Παράγοντες που μου μοιάζουν να επηρεάζουν είναι πέρα από την πρώτη ματιά-παρουσία, η χημεία, ο διάλογος, οι  επικρατούσες χρονικές συνθήκες καθώς και η γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ακόμα και εάν η κοινωνία μας επιτάσσει κάποια πρότυπα επιτυχημένου ζευγαρώματος, ή την ευκολία σύναψης σχέσεων μέσω της εμπορευματοποίησης του έρωτα σε δημοφιλή sites, social media και τηλεοπτικές εκπομπές.

Το ιδεώδες μοντέλο του επ'αόριστον έρωτα χάνει τη δυναμική του στο κατεξοχήν νεανικό ανθρώπινο δυναμικό, έναντι του γρήγορου ραντεβού και ενός πλήθους εναλλακτικών, διαδοχικών, ακόμη και ταυτόχρονων ερωτικών σχέσεων. Ότι γρήγορα ανθίζει, γρήγορα μαραίνεται... και θέλει ενδιαφέρον πραγματικό, επιμονή, υπομονή, διάθεση, φιλότιμο, επαγρύπνιση και ικανότητα να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές του γρήγορου, του εύκολου, του ανεμπόδιστου, του γλυκού και κατά τ' άλλα συχνά πυκνά πικρού συμβάντος του έρωτα.

Το κέντημα αυτό είναι ένα από τα πρώτα μου...


Το γνωστό σήμερα χειροποίημα αναφέρεται εν μέρει σε όλα αυτά...

 

Σκύψε, μύρισε, κόψε ένα λουλούδι που σου ταιριάζει αλχημιστή,

να φτιάξεις όμορφη ιστορία, για ερωτευμένους ταιριαστή.

Σκύβει, κόβει και αναφωνεί : Ένα τριαντάφυλλο αξίζει χωρίς τα αγκάθια του να πορευτεί?

Αφαιρώντας όμως τ' αγκάθια του, η ρίζα του έμεινε μισή, έρημη, μοναχή , κόκκινη κλωστή.

Αφήστε λέει τότε τα λουλούδια ήσυχα ν' ανθίσουν στην πλάση αυτή

και ξεκινώντας την ιστορία του θα δείτε πως πλέκει το καλό και το κακό μαζί :

Ένα μεσημέρι του Αυγούστου κοντά στην Κυριακή,

βγήκα να κάνω μπάνιο σε θάλασσα αλμυρή,

να' σου μπροστά μου βλέπω εικόνα μαγική,

εσένα να γεμίζεις ευωδία την γύρω περιοχή!

Είχες μια όψη ολόγλυκη και χαμογελαστή,

ήταν μάλλον μια βόλτα σου, συνηθισμένη, οικογενειακή.

Μα η καρδιά μου εχάθη, βυθίστηκε σ΄αυτήν την εξοχή,

κι αγάπησα εκείνη και κάθε σου στιγμή.

Αν μπορούσα να πάγωνα τον χρόνο με την ψυχρή του λογική,

και να μου φώναζα  προχώρα σε ότι προστάζει η ψυχή,

τη δύναμη μονάχα βρες μου να γυρίσει η προσευχή,

που έκανα μια νύχτα για να έρθεις να με βρεις,

και να σε αγκάλιαζα ξανά απ' την αρχή,

πιο σίγουρα αυτή τη φορά, να πάρω κι άλλη αντοχή.

Δε θα ζητούσα χάρη , τίποτα για ανταμοιβή,

ούτε όνειρο να ξεκινήσει, μα αγάπη πρωτότυπα μοναδική!

 

 

 

Monday, August 31, 2020

Counting stars...

Τραγούδι των One Republic, το όποιο με ωθεί στην σκέψη ότι απ' αρχής αυτού του κόσμου οι άνθρωποι προσπαθούν, αναζητούν και βρίσκουν εξηγήσεις για τη δημιουργία του, είτε φυσικά, είτε φτάνωντας μέχρι και στα μεταφυσικά μελετώντας κυρίως άνωθεν, όπως τα άστρα. 
Πόσο ομοιάζει η ανθρώπινη φύση αλήθεια με τα άστρα: αποτελούμενη από τα ίδια χημικά στοιχεία όπως το Σύμπαν μας, με κανόνες παρόμοιους με αυτούς που διέπουν το ανθρώπινο είδος και τη δημιουργία ουράνιων σωμάτων, την ύλη ας πούμε και την αντι ύλη. 
Αναρωτιέμαι επίσης χαμηλόφωνα κάτι υπαρξιακά, όπως το ποιος βέβαια άναψε αυτά τα φώτα στο ουράνιο Σύμπαν μας? Βρίσκει κάποιος ας πούμε, λογική στην αγάπη? και κάπως λύνεται το θέμα μουσικά με το we share the same stars ...παραφράζοντας το τραγούδι "Wire to wire" των Razorlight...On our bodies we share the same scar Love me, wherever you are..." 
Ή στο κλασικό πλέον ελληνικό "Σαν να μην πέρασε μία μέρα" του Γ. Δημητριάδη: 
...Κι όμως έμοιαζες να ψάχνεις κάτι για να πιαστείς 
Θυμήθηκα τότε που μου έδειχνες ένα αστέρι 
Και μου `λεγες φέρ’ το εδώ κάτω αν μπορείς 
Και ξέρεις εγώ προσπάθησα, ξέρεις 
Να το φέρω κοντά να τ’ αγγίξεις κι εσύ 
Μα τρόμαξες τόσο απ’ το φως και τη σκόνη 
Κι έτρεξες γρήγορα κάπου να κρυφτείς..." 
Βέβαια τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, στο μυαλό πολλών όμως φαντάζομαι ότι έχει βρεθεί η απάντηση.. 
Παραθέτω και κάποιους εξαιρετικούς παραλληλισμούς από το βιβλίο του Δ. Σιμοπουλου "Είμαστε αστρόσκονη"..:

"Το Σύμπαν δεν είναι παρά μία μουσική συμφωνία της οποίας οι νότες είναι άτομα σε συνδυασμούς απίστευτα πολύπλοκους, αν και βασίζονται σε απλούς φυσικούς νόμους... Κι όμως, η μονιμότητα και η σταθερότητα των άστρων είναι μόνο φαινομενική. Γιατί όπως και εμείς, τα άστρα γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Γιατί όλα τα άστρα κάποια μέρα θα πεθάνουν. Θα πεθάνουν ακριβώς επειδή λάμπουν. Όταν γεννιέται ένας άνθρωπος, δεν ξέρει ποτέ κανείς, τουλάχιστον προς το παρόν, πότε θα πεθάνει. Στην περίπτωση όμως των άστρων γνωρίζουμε ότι το πότε θα έρθει ο θάνατος τους αποφασίζεται βασικά τη στιγμή της γέννησης τους... Με το "εκρηκτικό" τέλος δηλαδή ενός άστρου απελευθερώνονται όλα τα χημικά στοιχεία που είχαν δημιουργηθεί στην καρδιά του κατά τη διάρκεια της σύντομα σχετικά ζωής του, καθώς και πολλά άλλα που σχηματίστηκαν τη στιγμή της έκρηξης... Αφού μπορούμε πλέον να ακούσουμε "τους ψιθύρους" του Σύμπαντος, μιας και οι συχνότητες των βαρυτικών κυμάτων είναι από εκείνες που μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο αυτί. Κι έτσι, στο άμεσο μέλλον υπολογίζεται ότι θα υπάρξουν ακόμα πιο μεγάλες δυνατότητες... την ύπαρξη των ψιθυρισμών αυτών του Σύμπαντος από τη βίαιη μετακίνηση μεγάλων μαζών είχε προβλέψει ο Einstein πριν από 100 χρόνια, υποστηρίζοντας ότι θα είχαν τη μορφή πτυχώσεων ή ταλαντώσεων στη δομή του χωροχρόνου από τις βίαιες μεταβολές σωμάτων με τεράστιες μάζες... Γιατί γνωρίζουμε πλέον ότι το αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης ενός γιγάντιου άστρου είναι πάντοτε μια τέλεια, σφαιρική μαύρη τρύπα, όποια και αν ήταν τα χαρακτηριστικά του άστρου που τη δημιούργησε... Φυσικά τα πάντα είναι σχετικά... Οπότε εάν κόψετε κάποιο λουλούδι, ή δοκιμάσετε ένα φρούτο, ή χαϊδέψετε το πρόσωπό σας, ακουμπάτε κάποιο άστρο. Γιατί όλα αυτά, κι οτιδήποτε άλλο υπάρχει γύρω μας, είναι κομμάτια κάποιου άστρου... 
Τελικά τα άστρα μιλούν για εμάς όπως εμείς για εκείνα? Και αν έχουν γραφτεί γι' αυτά άπειρες σελίδες, τραγούδια, ποιήματα, πραγματείες, εργασίες.... 
Όπως και να έχει τα άστρα υπάρχουν... και η αγάπη υπάρχει γι' όλους, αρκεί... να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά και να κοιτάξεις εκεί που οδηγεί τον καθένα μας το δικό του φως, το δικό του "μοναδικό" άστρο!

Ήταν κάποτε μια μέρα πληκτική και βαρετή,
τη φώτισες ώστε να γίνει μαγική κι εκπληκτική, 
φανταστική σε βαθμό υπερθετική, 
μέρα και νύχτα γέμισες το ουράνιο πανί,
είχες χάρη εξαιρετική, χαμόγελο πλατύ,
έμοιαζε να είναι η πλάση για σενανε μικρή,
πώς να εκφράσεις σε μία λέξη αυτήν τη φωτεινή ροή, 
ροπή προς κάθε κατεύθυνση να ξεχυθεί αγάπη δυνατή, 
πηγαία, μοναδική, πέρα από κάθε λογική, 
μαθηματικώς λες να μπορεί να εξηγηθεί,
με εξισώσεις να λύνονται τα συναισθήματα σε τούτη τη ΖΩΉ?

Thursday, July 16, 2020

"And when the road stops, I'm gonna keep on, until I end up in the place that I belong..."



Τραγούδι του Kwabs με τίτλο WALK μου άρεσε από παλιά στο ραδιόφωνο, και κάπως έτσι μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω για αυτά που μας ωθούν παραπέρα. Συνήθως θέλουμε να αλλάξουμε μία στάση ζωής που δε μας ικανοποιεί και επειδή επιδιώκουμε πάντα το καλύτερο για τον εαυτό μας, οφείλουμε να κοιτάμε μόνο μπροστά. Στο διάβα μας συναντάμε διάφορα εμπόδια, ανθρώπους που αξίζουν και που δεν αξίζουν καν, και κρατάμε συνήθως μέσα μας τα θετικά ή άντε και κάποιο μυστικό κατά δικό μας για να νιώσουμε ότι είμαστε καλύτερα μόνοι μας παρά να μοιραζόμαστε το χρόνο μας με κακή παρέα.
Λίγες και δυσεύρετες οι καλές παρέες, και οι περισσότεροι το δικό τους χαβά έχουν και κατακαλόκαιρο όντας μία παύση εργασιών κεντήματος επιβάλλεται και επιστρέφοντας θα δούμε.
Καλά μπάνια, καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση σε όλες και σε όλους σας...
Να μένετε υγιείς, χαρούμενοι και καλή καρδιά!

Και το γνωστό χειροποίημα:


όταν ήμουν μωρό σκεφτόμουν το μπιμπερό,

μεγαλώνοντας έπινα σε ποτήρι στρογγυλό,
όχι πολύ βαθύ ούτε και ρηχό,
τόσο ώστε να συγκρατεί το κατάλληλο νερό,
να μη χρειάζεται γέμισμα συχνό,
δεν πίνω άλλωστε πολύ, ποτέ σχεδόν ποτό,
θα ήθελα να πιστέψω ότι γίνεται βύσσινο καλό,
υποβρύχιο καλοκαιρινό,
και με αγάπη ντύνεται όλο αυτό, 
με αναμνήσεις από χρόνο παλιό,
δίνουν έστω χαμόγελο γλυκό.

Tuesday, June 30, 2020

"Το σύμπαν δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία τυχαία διακύμανση του τίποτα..."

Λίγο αποκαρδιωτικό ακούγεται, αλλά κάπως έτσι συνδέεται η κβαντική φυσική με την υπαρξιακή φιλοσοφία...Κι αυτό χωρεί πολύ συζήτησης εκτός της παρούσας ανάρτησης και δικής μου εξειδίκευσης η/και εξιδανίκευσης θα ελεγα.
Τώρα αν η καθημερινότητα είναι ικανή να μας προσφέρει πολλά ώστε να πιστεύουμε στην τυχαιότητα  είναι γεγονός εύκολα αποδεκτό για πολλούς από εμάς. Εάν δε, μας αφαιρέσουν το κριτήριο της επιλογής, μηπως τότε γινόμαστε απλά πιόνια σε κάποιο παιχνίδι εκτός των δικών μας κανόνων, ορίων και γνώσεων;
Τα δύο κατεξοχήν θέματα που με απασχολούν είναι αφενός η τύχη (που κυρίως την αναφέρω σε αναρτήσεις του παρόντος ιστολογίου) και αφετέρου η μοναξιά (που όλο τη κενταω στα χειροδημιουργήματα μου). Μάλλον η αιτία κρύβεται στο ότι αυτό που αποφεύγουμε είτε μας συναντα υποσυνείδητα ή το εξωτερικευουμε πλήρως θέλοντας να το ξορκίσουμε.
Πόσα κάδρα με πριγκίπισσες μόνες, έχω κεντήσει; Αρκετά θα έλεγα εξ αρχής μέχρι την πρόσφατη γοργόνα ηρωίδα σε παραμύθι που ακολουθεί .

"Κάνουμε την καλύτερη δουλειά όταν είμαστε μόνοι. Καλύτερα να περάσεις τον χρόνο σου με ένα καλό βιβλίο παρά με έναν άδειο άνθρωπο." δηλωνει γνωστός  Ρώσος ψυχολογος- ψυχοθεραπευτής  Michail Litvac.
Εκείνες στέκονται όμορφες-ωραιοποιημένες, ατάραχες, φωτογραφικά τέλειες, αναπαραστάσεις στιγμιότυπων ήρεμης κίνησης, άτρωτες, ευγενικές, παράλληλα ερωτικές, ιδιαίτερες, αξέχαστες, προσφέροντας ευχαρίστηση για όποιον τις θαυμάσει αλλά μήπως εάν τις γνωρίσει κάποιος καλύτερα ν' απογοητευτεί;
Και γιατί αρκούνται στο να στέκουν μόνες τους, χωρίς να πλαισιώνονται με κάποια παρέα, ανδρική ή μη; Είναι γιατί μία τέτοια παρουσία θα ήταν προφανέστατα περιττή, ή αυτάρεσκα αρκούνται στη δική τους μόνο ομορφιά; Δεν χρειάζονται κάτι περισσότερο γιατι θα αλλοίωνε την εικόνα τους , θα αφαιρούσε από τη μονοπωλιακή χαρά τους, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα μη ομοιογενές σύνολο;
Μήπως επέλεξα τις συγκεκριμένες φιγούρες γιατί αυτό που αποφεύγω, τη  μοναξιά, το ξορκίζω σε ένα όμορφο πίνακα κεντημένο που μπορεί να σταθεί επάξια μόνος του, με μια μοναχική φιγούρα, που πολλά περισσότερα υπόσχεται στη οπτική μας ευχαρίστηση από ένα ζευγάρι με αμφίβολο αίσια μονότονο τέλος;
Τόσα βλέπουν τα ματάκια μας συχνά και καθημερινά: από την απογοήτευση του έρωτα ενός ψευδώς ιδανικού ζευγαριού, την ατέλειωτη αναζήτηση του τέλειου συντρόφου, του προσδοκώμενου άμεμπτου πρίγκιπα με όλα τα καλά, που εύκολα εντέλει διαψεύδονται τα όνειρα της αιώνιας αγάπης, του ανέφικτου happy end,του ατέρμονα έρωτα, του να αγαπάς κάποιον μέχρι θανάτου αντί του να ζεις μαζί με αυτόν...
Να που όλα καταλήγουν σαν να είναι  η μοναξιά ασυνείδητα ομορφότερη, πληρέστερη και πιο ολοκληρωμένη εικόνα (ενός μόνο ατόμου) από ένα καθώς πρέπει, δήθεν αγαπημένο τέλειο ζευγάρι λιγότερα άξιο για κέντημα.
Τελικά όλα είναι τυχαία ή μήπως θέμα επιλογών; μας βρίσκουν εκείνα ή εμείς αυτά; Υπό αμφισβήτηση...
Σας χαιρετίζω με ένα χειροποίημα δικής μου έμπνευσης, σχετικής θεματολογίας με τα προαναφερθέντα κατά τα γνωστά :

Στάσου μια στιγμή,
Δες μια εικόνα μαγική,
Να είμαι εγώ κι εσύ,
Σε ένα αστέρι απλά μαζί,
Ίσως αν γνωρίζαμε το γιατί,
Αλλά αυτό μάλλον δεν αρκεί,
Να κεντηθεί, ή να ζωγραφιστεί,
Να γράφτει σε άγραφο χαρτί,
Να γίνει ποίημα, άξιο τέχνης ακριβής,
Ή και τραγούδι μελωδίας ξακουστής,
Θα σε συμβουλευα για αρχή,
Ξεκινά μ' ένα Σ αγαπώ πολύ ,
Που να εξελιχθεί σε ιστορία αληθινή,
Αν το βρεις σε δύο ανθρώπους,
Κάντο τότε εικόνα παντοτινή,
Πάνω σε καμβά ή στην ίδια τη Ζωή....

Friday, May 29, 2020

"Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει..."


Πόσο μου αρέσει αυτή η φράση του γνωστού ψυχοθεραπευτή - συγγραφέα Irvin D. Yalom.
Πόσο χαιρόμαστε μερικές φορές με απλά τηλεφωνήματα, απλές συνομιλίες, απλά καθημερινά πράγματα και ασχολίες που μας έλειψαν λίγο η πολύ αυτό διάστημα του περιορισμού μας σε λίγα τετραγωνικά μέτρα .
Επιπλέον, η ενασχόληση ειδικά αυτήν την περίοδο με εκπαιδευτικά και ψυχαγωγικά θέματα για παιδιά κατέστη εν μέρει επιτακτική καλύπτοντας το κενό των σχολικών ωρών και δραστηριοτήτων.
Να αναφέρω ότι γνωρίζω πλέον πλήθος (και ήθος !) πολλών παραμυθιών, κλασικών ως επί των πλείστων αλλά και μερικών νεότερων, με αυτό το ευτυχές τέλος να τα κυριεύει πάντα, σαν να δίνει τη λύτρωση στον αναγνώστη που την επιζητά για να διαβάσει παρακάτω και να περάσει την ώρα του με αισιόδοξες σκέψεις πέραν της κοινής λογικής και ωμής πραγματικότητας. Ίσως γιατί η ίδια η ζωή ομοιάζει περισσότερο σε φανταστική ιστορία, με όχι και τόσο πρωτότυπο σενάριο και με σκηνοθετική ανεπάρκεια καθότι θα απαιτούνταν χιλιάδες βοηθοί σκηνοθέτες τουλάχιστον για να οργανώσουν τα εκατομμύρια ηθοποιών και άλλα τόσα εκατομμύρια κομπάρσων ώστε να ζήσουν όλοι στο τέλος καλά και εμείς καλύτερα ..happily ever after στην επικρατούσα γλώσσα ...
Μας λείπει αυτό το χαρούμενο τέλος στην καθημερινότητα και το επιδιώκουμε στα φανταστικά έργα μυθοπλασίας μερικά από τα οποία είναι αριστουργήματα σύλληψης ιδέας, συγγραφής και πλοκής;
Από τα πιο μικρά έως τα μεγάλα έργα προκύπτουν ενδιαφέρουσες σκέψεις, και πάντα ο καθένας στέκεται στο σημείο που εκείνον τον εκφράζει περισσότερο και αναλόγως την εποχή, τη ψυχολογική του κατάσταση και την εν γένει παιδεία του ...
Θα περιοριστώ να εκφράσω τη δική μου αναζήτηση της χαράς σε όλα τα γραπτά κείμενα που με ωθεί να ονειρευτώ, να φανταστώ, να εσωτερικεύσω αυτή την αίσθηση και να την εξωτερικεύσω μετά π.χ. με ένα κέντημα, με ότι καθείς ευχαριστιέται σε κάθε περίπτωση ας πούμε.


Λίγες οι πραγματικές χαρές, και αξίζει να μοιράζονται προφορικά ή γραπτά για να πληθαίνουν και ίσως τότε γίνουν όλα καλύτερα!!!!....

Σας χαιρετώ προσωρινώς ελπίζω και προσεχώς καλύτερα που λένε... με ένα χειροποίημα πάντα:
Τι ήθελα το τώρα,
Μου ήρθε το μετά,
Καλύτερα μου είπαν πάρτο,
Γιατί κι αυτό θα χαθεί πιθανά,
Μα γελάστηκα και ήρθε το ύστερο αργά,
Προσπάθησα να σώσω το αύριο σήμερα,
Αλλά αντί και γι αυτό μου έστειλαν κάτι κείμενα,
Χωρίς νόημα προφανές στα σίγουρα,
Λέξεις κλειδιά και σκόρπια αινίγματα,
Πήρα χαρτί μολύβι να λύσω μπλεγμένα σύρματα,
Τηλεφωνικές γραμμές μου φάνηκαν μα ήταν τρίμματα,
Χωρίς αφέντη πράγματα του νου, φαντασίας αποκυήματα,
Ψάξε βρες ποιος θέλει κάτι να σου πει με τα ποιήματα,
Αν τελικά βρεθεί στείλε του Χαιρετίσματα !
Βήματα γοργά πάμε για άλλα ...προσεχώς καλύτερα...


Πηγή: https://melaplanet.com/i-proetoimasia-toy-doroy-mas-kai-ta-aproopta-telos-kalo-ola-kala/

Sunday, May 17, 2020

Είναι τόσα που θέλω να σου πω, που δεν υπάρχουν λόγια...

Στίχοι παραφρασμένοι από γνωστά ελληνικά άσματα, τα οποία δεν αναφέρω εδώ όχι για πολλούς λόγους αλλά για έναν και μόνο. Στο ότι αναφέρομαι συγκεκριμένα σε αυτή τη φράση που για συγκεκριμένο λόγο έχει χαραχτεί στη μνήμη και περισσότερο στη ψυχή μου ...
Αληθινά, πόσα θα θέλαμε να μοιραστούμε απλώς και μόνο με λόγια? Ακόμη ίσως και χωρίς λόγια κάποιοι να έχουν το προνόμιο να μας καταλαβαίνουν...
Σπάνιο έως ανέφικτο λέγεται, εκτός και αν ομοιάζει κανείς σε χαρακτήρα και έκφραση συναισθημάτων τόσο πολύ με κάποιον που θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν δια της σιωπής? 
Από την άλλη πλευρά, πόσες παρεξηγήσεις θα μπορούσαν έτσι να αποφευχθούν διότι απλά δεν θα υφίστανται από μία λάθος ερμηνεία λεχθέντων λέξεων. Μερικές φορές οι λέξεις μας βοηθούν να καταλάβουμε, να εξηγήσουμε γεγονότα, να εξωτερικεύσουμε συναισθήματα, να περιγράψουμε καταστάσεις αλλά πιο συχνά παρερμηνεύονται κείμενα και χάνεται τελείως το νόημα τους. 
Γι' αυτό οι αρχαίοι έλεγαν το "λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν".
Σ' αυτό το σκεπτικό βασίζεται η σημερινή φωτογραφία του πρόσφατου χειροποιήματος μου, που τελείωσε αυτόν τον καιρό, μετά από κόπο και δυσκολίες εν μέσω δύσκολων καιρών για πριγκίπισσες...
Σας το παρουσιάζω από την ανάποδη! Διότι θαρρώ ότι είναι αρκετά εμφανές και προσεγμένο ακόμη και έτσι, αλλά κυρίως γιατί θέλω να τονίσω ότι σε στιγμές που δεν βλέπουμε τόσο την εξωτερική εύμορφη πλευρά των πραγμάτων, εκτιμούμε περισσότερο τα "έσω" και αποφεύγουμε τυχόν παρερμήνευση των όσων θέλουμε να φανούν.
Το ζητούμενο σε κάθε πρώτη τέτοια παρουσίαση, είναι τα "έσω" να είναι το ίδιο ενδιαφέροντα, καθάρια, ειλικρινή, ανεπιτήδευτα, άξια και ευπαρουσίαστα με τα "έξω". Αναφέρομαι σε πολλά "έσω" του χαρακτήρα μας, είτε αφορούν συναισθήματα, σκέψεις, πράξεις, μη εκπεφρασμένα λόγια...
 Άλλωστε μια εικόνα για ν' αξίζει χίλιες λέξεις, κρύβει πολύ λιγότερα από τους ανθρώπους που θα μιλούσαν γι' αυτά τα "έσω" τους με χίλιες τουλάχιστον λέξεις (χωρίς καν περιορισμό των λέξεων) και εξηγεί συναισθήματα ίσως καλύτερα και από αντιστοίχου μεγέθους ποιήματα ...
Πόσα να χωρέσουν άλλωστε σε 13x8 διαστάσεις? Θα ήταν λίγο ανεπαρκή έως μη ολοκληρωμένα νοήματα. Η λιτότητα βέβαια υπάρχει στις λέξεις, ειδικά στην αρχαία ελληνική γλώσσα, εκεί όπου βλέπουμε τη μετάφραση στη νέα ελληνική ν' απαιτεί περισσότερες λέξεις για να εξηγήσει το ίδιο νόημα. 
Πόσο ολιγαρκείς θα ήμασταν εάν σε όλα βρίσκαμε το αληθινό νόημα σε λίγες λέξεις, λίγες εικόνες, λίγα tweets, λίγα emails?
Η επιλογή ήταν πάντα προνόμιο του ανθρώπου, ως έλλογο ον, να διαλέξει το δρόμο που επιθυμεί για τη δική του ευδαιμονία. Λίγα ή πολλά, ολιγαρκής ή υπερβολικός , ο καθένας έχει το δικαίωμα να ψάχνει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα στη ζωή και αν είναι η αλήθεια του να την υποστηρίζει.
Να είμαστε όλοι καλά και όλα γίνονται..
Σας αφιερώνω και το παρακάτω χειροποίημα:

Είναι χάρισμα,
είναι τιμή,
απλό να 'ναι το βάδισμα,
στην πολή ή την εξοχή,
μα πιο πολύ στη θάλασσα ή τη λίμνη,
η κόρη αυτή, διάλεξε ανθρώπινη μορφή,
για να γευτεί τις χάρες της ζωής, 
έρωτα, αγάπη και Χαρά διπλή!
Δυνατή ή τυχερή, 
μοιράζεται καλύτερα όποιος έχει βαθιά ψυχή.
Υγεία πάντα, υγεία πολλή
και όλα παίρνουν μορφή καλή!

Saturday, April 25, 2020

Εκτιμούμε περισσότερο αυτό που χάνουμε....

Δύσκολες μέρες, δύσκολες  καταστάσεις, ακραίες συνθήκες, ακραία μέτρα, καταιγισμός πληροφοριών, καλές και κακές ειδήσεις, διφορούμενες απόψεις, πρωτόγνωρα συναισθήματα, περιορισμός της ελευθερίας κινήσεων όχι εν καιρώ πολέμου αλλά εν καιρώ ειρήνης, ψάχνουμε μια άκρη του νήματος και δεν βρίσκουμε καν την έξοδο από τον λαβύρινθο...
Δεν έχω να προσθέσω κάτι, είναι μια πολύ ψυχοφθόρα περίοδος έτσι κι αλλιώς ...
Θα περιοριστω στο παραμύθι το οποίο κέντησα, τη γνωστή Σταχτοπούτα, σε νέα εκδοχή κορνιζαρισματος, γιατί όλα εξαρτώνται και από το περιτύλιγμα άλλωστε.
Καλό είναι να καταφεύγουμε στα παραμύθια ειδικά στο όμορφο, ευτυχές τέλος τους!
Το συγκεκριμένο μάλιστα, μας διδάσκει ότι ακόμα και αν όλα πάνε στραβά, με κάποιο τρόπο (η νεράιδα έβαλε το χεράκι της, αλλά ας την ονομάσουμε από μηχανής θεός, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική τραγωδία) η ιστορία όσο χαλιά και εάν δείχνει θα εξελιχθεί σε πολύ καλύτερη. Και αν χάνουμε κάτι ...π.χ. εδώ το γοβάκι της η Σταχτοπούτα, στη συνέχεια της πλοκής αποδεικνύεται σωτήριο για την άθλια κατάσταση που βιώνει στο σπίτι της με τη μητριά της και τις ετεροθαλείς αδερφές της.
Στην τελική, ακόμα και αν όλα δείχνουν καταδικασμένα, πιθανον να βιώνουμε τη στραβή όψη, θα έρθει και η θετική πλευρά των πραγμάτων. Ίσως κι αν δεν έχανε το γοβάκι, ο πρίγκηπας δεν θα την έψαχνε ποτέ...
Αν αναλογιστούμε ότι και μεις κάτι χάνουμε, το οποίο το εκτιμούμε καλυτερα, αλλά και κερδίζουμε την υγεία και την αγάπη των δικών μας ανθρώπων.
Για να ζήσουμε όλοι καλά, και ακόμα καλύτερα...
Happy end-keep the faith...

Να γράψω θέλω για ένα παραμύθι,
Δίχως τέλος, δίχως θλίψη,
Να το διαβάζεις και να σου φεύγει κάθε λύπη,
Για να μη χρειάζεσαι κανένα μαντήλι,
Να κρύψεις τα δάκρυα η τη μύτη,
Αλλά η μάσκα έφυγε από τον Ζορο η τον πειρατή-αλητη,
Και έμεινε ως άχρηστος θησαυρος για κάθε σπίτι,
Μην ανησυχείς όμως, που θα πάει, θα βρεθεί η λύση,
Αρκεί να μη ξεχνας της Σταχτοπούτας το παπούτσι!
Έχε το στη τσέπη σου, σα φυλαχτό ζαφείρι,
Και ψάξε μέσα σου βαθιά να μην το ξαναζήσεις!
Μια φορά μονάχα...



Υγιαινετε, Ευτυχείτε!!!