Τρία βασικά θέματα για τελευταία, α) η μοίρα, το πεπρωμένο ή η ειμαρμένη κατά τους αρχαίους, β) η μοναξιά και γ) το αναπόφευκτο του τέλους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Ίσως γιατί τα πιο ωραία πράγματα, συναισθήματα, καλλιτεχνικές δημιουργίες, κάποτε τελειώνουν... Έχουμε την έμφυτη ανάγκη να επικοινωνήσουμε, κυρίως με λόγια, ακόμα και την τέχνη, τα δημιουργήματα μας... Αλλά αυτή η αμφίδρομη επικοινωνία χάνει το νόημα της, εάν δεν υφίσταται... Με την έννοια λοιπόν, ότι εκπληρώνεται ο σκοπός της παρούσας "επικοινωνίας" με τα "χειροποίηματα της Χαράς", τα οποία όλα δημιουργήθηκαν για έναν ιδεατό στόχο: δηλαδή να δώσουν ευχαρίστηση-χαρά στους παραλήπτες για τους οποίους εξ' αρχής χειροτεχνήθηκαν, μικρούς και μεγάλους, με ηθική ανταμοιβή μόνο ένα "Ευχαριστώ" τίποτα περισσότερο, μερικές φορές κάτι λιγότερο... Και ίσως υπάρξει στο μέλλον άλλος σκοπός-αιτία για τον οποίο όλα πάλι να αρχίσουν...
α )•"Όσοι μιλάνε για τη μοίρα τους, για το άστρο τους και τα
τέτοια, βρίσκονται σε πιο χαμηλή κι επικίνδυνη σφαίρα και προκαλούνε το κακό
που φοβούνται" – Ralph Waldo Emerson
•"Το πεπρωμένο δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα επιλογής. Δεν
είναι κάτι που πρέπει να περιμένεις, αλλά κάτι που πρέπει να επιδιώξεις και να
κατακτήσεις "– William Jenning Bryan
- "Μη γυρεύεις τα πράγματα να γίνονται όπως θες, αλλά θέλε τα πράγματα όπως γίνονται και θα ευτυχίσεις" - Επίκτητος
Ο όρος ειμαρμένη που χρησιμοποιεί ο Επίκτητος, παραπέμπει στην έννοια του
πεπρωμένου και της μοίρας, ο οποίος διακήρυττε ότι μπορούμε να επιλέγουμε παρόλο που όλες οι
δυνατότητες στις οποίες ένα γεγονός ενδέχεται να εξελιχθεί, είναι ήδη δεδομένες. Αφού δεν ελέγχουμε τα ανεξέλεγκτα, τους άλλους, ούτε καν τα σώματά μας δε μας ανήκουν στην πραγματικότητα (δεν αποφασίζουμε εμείς πάντα το τι θα τους συμβεί), δεν χρειάζεται και να ανησυχούμε, γιατί έτσι θα οδηγούμαστε συνεχώς σε αγωνία και άγχος.
Και η αγωνία μας για τη ζωή σαν να προκαλείται από τα πολλά πάθη μας, μια αφύσικη δηλαδή κίνηση της ψυχής, μια ορμή πλεονάζουσα, που μας
παρασύρει σε ηθική ανισορροπία και δυστυχία.
β) Έρευνες (όπως και η καθημερινότητα) δείχνουν μοναξιά στους ανθρώπους... Είτε μιλάμε για δυσκολία στην αναζήτηση συντρόφου, είτε στη σύναψη σχέσης (στο «σχετίζεσθαι»). Γενικά, το «μαζί» είναι συνθετικό, συνδετικό, αθροιστικό, αναιρεί τα διαφοροποιημένα «εγώ» που έχουν σαφή όρια και επίγνωση
του «άλλου», και καταλήγει επίρρημα τροπικό να δείχνει νοηματικά τον «εαυτό, σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό αλλά και με τον άλλον».
Ενάντια στη μοναξιά,
αναζητούμε τον/η σύντροφο που στο αρχικό πάντα στάδιο τον/η εξιδανικεύουμε, καταπιέζοντας όποια
αρνητικά συναισθήματα μπορεί να προκύψουν, και μέσα από τα σημάδια που βρίσκουμε στο περιβάλλον μας, αποκαλώντας τα «τύχη», «πεπρωμένο», «κισμέτ», «μοίρα» (σύνδεση α) με β) θέματος της παρούσας ανάρτησης) διατηρούμε ζωτικό το μύθο ενός ψέματος που μας ωθεί να συνεχίσουμε να το ζούμε. Σαν
ένα μαγικό χάπι που το έχουμε ανάγκη για γίνουμε αμέσως καλά, σαν να αποζητούμε σε κάθε παραμύθι ένα αίσιο τέλος, σαν την πραγματοποίηση ενός ουτοπικού ονείρου...
γ) Όμως η αλήθεια είναι συνήθως διαφορετική...
Στο ίδιο μυθιστόρημα, η ηρωίδα συνειδητοποιεί την
πραγματικότητα:
Ο Αλαίν ντε Μποττόν στο βιβλίο του «Μικρή Φιλοσοφία του
Έρωτα» (εκδ. Πατάκης) μας δίνει ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα για την αποδόμηση του έρωτα:
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFvx968cljfIg8t5LJYnAvRrAUYWUZccwZQt0vT8xxZ7RR6lFMz7z-bx7VYQZQkRXGWzzaAMVKPyHOaYN_OF4EZ5eAHjRyhXaGj0TbaHWInhL_0C1bkG0NJZFYEpdpfVIrpP7MasQgVlzL/s320/END19.jpg)
Σας αφιερώνω το παρακάτω χειροποίημα, ελπίζω ότι τη βρήκαμε κάπως, κάπου, κάποτε μαζί τη λύση καθόλη τη διάρκεια των αναρτήσεων και είναι η Χαρά, η Ελπίδα, η Πίστη ότι όλα τα καλά ¨φτιάχνονται¨ με Αγάπη (είτε υλικά είτε άυλα). Εύχομαι να Ζήσετε τα Όνειρα σας, να σας συναντήσω να μου τα διηγηθείτε, και Καλό Καλοκαίρι! Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κ. Νίκο Κ. για το know-how!
Αφήστε ότι σας χαλά, κρατήστε μόνο τη χαρά!
"Όλα Καλά" σου ψιθυρίζει,
όσο η γη γυρίζει,
ένα λουλούδι ανθίζει,
όμορφα η φύση που μυρίζει,
ένα έντομο βουίζει,
ένα σκυλί γαβγίζει,
μία γάτα νιαουρίζει,
νερό τ' αυλάκι διασχίζει,
από πηγή αναβλύζει,
ένα παιδί τα ζωγραφίζει,
κι ένα τραγούδι μουρμουρίζει,
σε ένα στίχο του δακρύζει,
γιατί την ψυχή του την αγγίζει,
δίπλα θάλασσας κύμα πλατσουρίζει,
μία κόρη τα μαλλιά χτενίζει,
χαμόγελα που μας χαρίζει,
στο βάθος ένα καράβι αρμενίζει,
με μία σημαία ν΄ανεμίζει,
μία σκούπα ακούγεται που καθαρίζει,
ο ήλιος δυνατός πόσο μας μαυρίζει,
μετά το βράδυ ένα αστέρι μας φωτίζει,
ένα παραμύθι αρχίζει,
το ενδιαφέρον πολλών κεντρίζει,
και την επιτυχία γνωρίζει