Λίγο αποκαρδιωτικό ακούγεται, αλλά κάπως έτσι συνδέεται η κβαντική φυσική με την υπαρξιακή φιλοσοφία...Κι αυτό χωρεί πολύ συζήτησης εκτός της παρούσας ανάρτησης και δικής μου εξειδίκευσης η/και εξιδανίκευσης θα ελεγα.
Τώρα αν η καθημερινότητα είναι ικανή να μας προσφέρει πολλά ώστε να πιστεύουμε στην τυχαιότητα είναι γεγονός εύκολα αποδεκτό για πολλούς από εμάς. Εάν δε, μας αφαιρέσουν το κριτήριο της επιλογής, μηπως τότε γινόμαστε απλά πιόνια σε κάποιο παιχνίδι εκτός των δικών μας κανόνων, ορίων και γνώσεων;
Τα δύο κατεξοχήν θέματα που με απασχολούν είναι αφενός η τύχη (που κυρίως την αναφέρω σε αναρτήσεις του παρόντος ιστολογίου) και αφετέρου η μοναξιά (που όλο τη κενταω στα χειροδημιουργήματα μου). Μάλλον η αιτία κρύβεται στο ότι αυτό που αποφεύγουμε είτε μας συναντα υποσυνείδητα ή το εξωτερικευουμε πλήρως θέλοντας να το ξορκίσουμε.
Πόσα κάδρα με πριγκίπισσες μόνες, έχω κεντήσει; Αρκετά θα έλεγα εξ αρχής μέχρι την πρόσφατη γοργόνα ηρωίδα σε παραμύθι που ακολουθεί .
Πόσα κάδρα με πριγκίπισσες μόνες, έχω κεντήσει; Αρκετά θα έλεγα εξ αρχής μέχρι την πρόσφατη γοργόνα ηρωίδα σε παραμύθι που ακολουθεί .
"Κάνουμε την καλύτερη δουλειά όταν είμαστε μόνοι. Καλύτερα να περάσεις τον χρόνο σου με ένα καλό βιβλίο παρά με έναν άδειο άνθρωπο." δηλωνει γνωστός Ρώσος ψυχολογος- ψυχοθεραπευτής Michail Litvac.
Εκείνες στέκονται όμορφες-ωραιοποιημένες, ατάραχες, φωτογραφικά τέλειες, αναπαραστάσεις στιγμιότυπων ήρεμης κίνησης, άτρωτες, ευγενικές, παράλληλα ερωτικές, ιδιαίτερες, αξέχαστες, προσφέροντας ευχαρίστηση για όποιον τις θαυμάσει αλλά μήπως εάν τις γνωρίσει κάποιος καλύτερα ν' απογοητευτεί;
Και γιατί αρκούνται στο να στέκουν μόνες τους, χωρίς να πλαισιώνονται με κάποια παρέα, ανδρική ή μη; Είναι γιατί μία τέτοια παρουσία θα ήταν προφανέστατα περιττή, ή αυτάρεσκα αρκούνται στη δική τους μόνο ομορφιά; Δεν χρειάζονται κάτι περισσότερο γιατι θα αλλοίωνε την εικόνα τους , θα αφαιρούσε από τη μονοπωλιακή χαρά τους, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα μη ομοιογενές σύνολο;
Μήπως επέλεξα τις συγκεκριμένες φιγούρες γιατί αυτό που αποφεύγω, τη μοναξιά, το ξορκίζω σε ένα όμορφο πίνακα κεντημένο που μπορεί να σταθεί επάξια μόνος του, με μια μοναχική φιγούρα, που πολλά περισσότερα υπόσχεται στη οπτική μας ευχαρίστηση από ένα ζευγάρι με αμφίβολο αίσια μονότονο τέλος;
Τόσα βλέπουν τα ματάκια μας συχνά και καθημερινά: από την απογοήτευση του έρωτα ενός ψευδώς ιδανικού ζευγαριού, την ατέλειωτη αναζήτηση του τέλειου συντρόφου, του προσδοκώμενου άμεμπτου πρίγκιπα με όλα τα καλά, που εύκολα εντέλει διαψεύδονται τα όνειρα της αιώνιας αγάπης, του ανέφικτου happy end,του ατέρμονα έρωτα, του να αγαπάς κάποιον μέχρι θανάτου αντί του να ζεις μαζί με αυτόν...
Να που όλα καταλήγουν σαν να είναι η μοναξιά ασυνείδητα ομορφότερη, πληρέστερη και πιο ολοκληρωμένη εικόνα (ενός μόνο ατόμου) από ένα καθώς πρέπει, δήθεν αγαπημένο τέλειο ζευγάρι λιγότερα άξιο για κέντημα.
Τελικά όλα είναι τυχαία ή μήπως θέμα επιλογών; μας βρίσκουν εκείνα ή εμείς αυτά; Υπό αμφισβήτηση...
Σας χαιρετίζω με ένα χειροποίημα δικής μου έμπνευσης, σχετικής θεματολογίας με τα προαναφερθέντα κατά τα γνωστά :
Στάσου μια στιγμή,
Δες μια εικόνα μαγική,
Να είμαι εγώ κι εσύ,
Σε ένα αστέρι απλά μαζί,
Ίσως αν γνωρίζαμε το γιατί,
Αλλά αυτό μάλλον δεν αρκεί,
Να κεντηθεί, ή να ζωγραφιστεί,
Να γράφτει σε άγραφο χαρτί,
Να γίνει ποίημα, άξιο τέχνης ακριβής,
Ή και τραγούδι μελωδίας ξακουστής,
Θα σε συμβουλευα για αρχή,
Ξεκινά μ' ένα Σ αγαπώ πολύ ,
Που να εξελιχθεί σε ιστορία αληθινή,
Αν το βρεις σε δύο ανθρώπους,
Κάντο τότε εικόνα παντοτινή,
Πάνω σε καμβά ή στην ίδια τη Ζωή....
Και γιατί αρκούνται στο να στέκουν μόνες τους, χωρίς να πλαισιώνονται με κάποια παρέα, ανδρική ή μη; Είναι γιατί μία τέτοια παρουσία θα ήταν προφανέστατα περιττή, ή αυτάρεσκα αρκούνται στη δική τους μόνο ομορφιά; Δεν χρειάζονται κάτι περισσότερο γιατι θα αλλοίωνε την εικόνα τους , θα αφαιρούσε από τη μονοπωλιακή χαρά τους, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα μη ομοιογενές σύνολο;
Μήπως επέλεξα τις συγκεκριμένες φιγούρες γιατί αυτό που αποφεύγω, τη μοναξιά, το ξορκίζω σε ένα όμορφο πίνακα κεντημένο που μπορεί να σταθεί επάξια μόνος του, με μια μοναχική φιγούρα, που πολλά περισσότερα υπόσχεται στη οπτική μας ευχαρίστηση από ένα ζευγάρι με αμφίβολο αίσια μονότονο τέλος;
Τόσα βλέπουν τα ματάκια μας συχνά και καθημερινά: από την απογοήτευση του έρωτα ενός ψευδώς ιδανικού ζευγαριού, την ατέλειωτη αναζήτηση του τέλειου συντρόφου, του προσδοκώμενου άμεμπτου πρίγκιπα με όλα τα καλά, που εύκολα εντέλει διαψεύδονται τα όνειρα της αιώνιας αγάπης, του ανέφικτου happy end,του ατέρμονα έρωτα, του να αγαπάς κάποιον μέχρι θανάτου αντί του να ζεις μαζί με αυτόν...
Να που όλα καταλήγουν σαν να είναι η μοναξιά ασυνείδητα ομορφότερη, πληρέστερη και πιο ολοκληρωμένη εικόνα (ενός μόνο ατόμου) από ένα καθώς πρέπει, δήθεν αγαπημένο τέλειο ζευγάρι λιγότερα άξιο για κέντημα.
Τελικά όλα είναι τυχαία ή μήπως θέμα επιλογών; μας βρίσκουν εκείνα ή εμείς αυτά; Υπό αμφισβήτηση...
Σας χαιρετίζω με ένα χειροποίημα δικής μου έμπνευσης, σχετικής θεματολογίας με τα προαναφερθέντα κατά τα γνωστά :
Στάσου μια στιγμή,
Δες μια εικόνα μαγική,
Να είμαι εγώ κι εσύ,
Σε ένα αστέρι απλά μαζί,
Ίσως αν γνωρίζαμε το γιατί,
Αλλά αυτό μάλλον δεν αρκεί,
Να κεντηθεί, ή να ζωγραφιστεί,
Να γράφτει σε άγραφο χαρτί,
Να γίνει ποίημα, άξιο τέχνης ακριβής,
Ή και τραγούδι μελωδίας ξακουστής,
Θα σε συμβουλευα για αρχή,
Ξεκινά μ' ένα Σ αγαπώ πολύ ,
Που να εξελιχθεί σε ιστορία αληθινή,
Αν το βρεις σε δύο ανθρώπους,
Κάντο τότε εικόνα παντοτινή,
Πάνω σε καμβά ή στην ίδια τη Ζωή....
