Counting stars...

Τραγούδι των One Republic, το όποιο με ωθεί στην σκέψη ότι απ' αρχής αυτού του κόσμου οι άνθρωποι προσπαθούν, αναζητούν και βρίσκουν εξηγήσεις για τη δημιουργία του, είτε φυσικά, είτε φτάνωντας μέχρι και στα μεταφυσικά μελετώντας κυρίως άνωθεν, όπως τα άστρα. 

Πόσο ομοιάζει η ανθρώπινη φύση αλήθεια με τα άστρα: αποτελούμενη από τα ίδια χημικά στοιχεία όπως το Σύμπαν μας, με κανόνες παρόμοιους με αυτούς που διέπουν το ανθρώπινο είδος και τη δημιουργία ουράνιων σωμάτων, την ύλη ας πούμε και την αντι ύλη. 

Αναρωτιέμαι επίσης χαμηλόφωνα κάτι υπαρξιακά, όπως το ποιος βέβαια άναψε αυτά τα φώτα στο ουράνιο Σύμπαν μας? Βρίσκει κάποιος ας πούμε, λογική στην αγάπη? και κάπως λύνεται το θέμα μουσικά με το we share the same stars ...παραφράζοντας το τραγούδι "Wire to wire" των Razorlight...On our bodies we share the same scar Love me, wherever you are..." 

Ή στο κλασικό πλέον ελληνικό "Σαν να μην πέρασε μία μέρα" του Γ. Δημητριάδη: 

...Κι όμως έμοιαζες να ψάχνεις κάτι για να πιαστείς 

Θυμήθηκα τότε που μου έδειχνες ένα αστέρι 

Και μου `λεγες φέρ’ το εδώ κάτω αν μπορείς 

Και ξέρεις εγώ προσπάθησα, ξέρεις 

Να το φέρω κοντά να τ’ αγγίξεις κι εσύ 

Μα τρόμαξες τόσο απ’ το φως και τη σκόνη 

Κι έτρεξες γρήγορα κάπου να κρυφτείς..." 

Βέβαια τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, στο μυαλό πολλών όμως φαντάζομαι ότι έχει βρεθεί η απάντηση.. 

Παραθέτω και κάποιους εξαιρετικούς παραλληλισμούς από το βιβλίο του Δ. Σιμοπουλου "Είμαστε αστρόσκονη"..:

"Το Σύμπαν δεν είναι παρά μία μουσική συμφωνία της οποίας οι νότες είναι άτομα σε συνδυασμούς απίστευτα πολύπλοκους, αν και βασίζονται σε απλούς φυσικούς νόμους... Κι όμως, η μονιμότητα και η σταθερότητα των άστρων είναι μόνο φαινομενική. Γιατί όπως και εμείς, τα άστρα γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Γιατί όλα τα άστρα κάποια μέρα θα πεθάνουν. Θα πεθάνουν ακριβώς επειδή λάμπουν. Όταν γεννιέται ένας άνθρωπος, δεν ξέρει ποτέ κανείς, τουλάχιστον προς το παρόν, πότε θα πεθάνει. Στην περίπτωση όμως των άστρων γνωρίζουμε ότι το πότε θα έρθει ο θάνατος τους αποφασίζεται βασικά τη στιγμή της γέννησης τους... Με το "εκρηκτικό" τέλος δηλαδή ενός άστρου απελευθερώνονται όλα τα χημικά στοιχεία που είχαν δημιουργηθεί στην καρδιά του κατά τη διάρκεια της σύντομα σχετικά ζωής του, καθώς και πολλά άλλα που σχηματίστηκαν τη στιγμή της έκρηξης... Αφού μπορούμε πλέον να ακούσουμε "τους ψιθύρους" του Σύμπαντος, μιας και οι συχνότητες των βαρυτικών κυμάτων είναι από εκείνες που μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο αυτί. Κι έτσι, στο άμεσο μέλλον υπολογίζεται ότι θα υπάρξουν ακόμα πιο μεγάλες δυνατότητες... την ύπαρξη των ψιθυρισμών αυτών του Σύμπαντος από τη βίαιη μετακίνηση μεγάλων μαζών είχε προβλέψει ο Einstein πριν από 100 χρόνια, υποστηρίζοντας ότι θα είχαν τη μορφή πτυχώσεων ή ταλαντώσεων στη δομή του χωροχρόνου από τις βίαιες μεταβολές σωμάτων με τεράστιες μάζες... Γιατί γνωρίζουμε πλέον ότι το αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης ενός γιγάντιου άστρου είναι πάντοτε μια τέλεια, σφαιρική μαύρη τρύπα, όποια και αν ήταν τα χαρακτηριστικά του άστρου που τη δημιούργησε... Φυσικά τα πάντα είναι σχετικά... Οπότε εάν κόψετε κάποιο λουλούδι, ή δοκιμάσετε ένα φρούτο, ή χαϊδέψετε το πρόσωπό σας, ακουμπάτε κάποιο άστρο. Γιατί όλα αυτά, κι οτιδήποτε άλλο υπάρχει γύρω μας, είναι κομμάτια κάποιου άστρου... 

Τελικά τα άστρα μιλούν για εμάς όπως εμείς για εκείνα? Και αν έχουν γραφτεί γι' αυτά άπειρες σελίδες, τραγούδια, ποιήματα, πραγματείες, εργασίες.... 

Όπως και να έχει τα άστρα υπάρχουν... και η αγάπη υπάρχει γι' όλους, αρκεί... να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά και να κοιτάξεις εκεί που οδηγεί τον καθένα μας το δικό του φως, το δικό του "μοναδικό" άστρο!

Ήταν κάποτε μια μέρα πληκτική και βαρετή,

τη φώτισες ώστε να γίνει μαγική κι εκπληκτική, 

φανταστική σε βαθμό υπερθετική, 

μέρα και νύχτα γέμισες το ουράνιο πανί,

είχες χάρη εξαιρετική, χαμόγελο πλατύ,

έμοιαζε να είναι η πλάση για σενανε μικρή,

πώς να εκφράσεις σε μία λέξη αυτήν τη φωτεινή ροή, 

ροπή προς κάθε κατεύθυνση να ξεχυθεί αγάπη δυνατή, 

πηγαία, μοναδική, πέρα από κάθε λογική, 

μαθηματικώς λες να μπορεί να εξηγηθεί,

με εξισώσεις να λύνονται τα συναισθήματα σε τούτη τη ΖΩΉ?

"Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει..."

Πόσο μου αρέσει αυτή η φράση του γνωστού ψυχοθεραπευτή - συγγραφέα Irvin D. Yalom.

Πόσο χαιρόμαστε μερικές φορές με απλά τηλεφωνήματα, απλές συνομιλίες, απλά καθημερινά πράγματα και ασχολίες που μας έλειψαν λίγο η πολύ αυτό διάστημα του περιορισμού μας σε λίγα τετραγωνικά μέτρα .

Επιπλέον, η ενασχόληση ειδικά αυτήν την περίοδο με εκπαιδευτικά και ψυχαγωγικά θέματα για παιδιά κατέστη εν μέρει επιτακτική καλύπτοντας το κενό των σχολικών ωρών και δραστηριοτήτων.

Να αναφέρω ότι γνωρίζω πλέον πλήθος (και ήθος !) πολλών παραμυθιών, κλασικών ως επί των πλείστων αλλά και μερικών νεότερων, με αυτό το ευτυχές τέλος να τα κυριεύει πάντα, σαν να δίνει τη λύτρωση στον αναγνώστη που την επιζητά για να διαβάσει παρακάτω και να περάσει την ώρα του με αισιόδοξες σκέψεις πέραν της κοινής λογικής και ωμής πραγματικότητας. Ίσως γιατί η ίδια η ζωή ομοιάζει περισσότερο σε φανταστική ιστορία, με όχι και τόσο πρωτότυπο σενάριο και με σκηνοθετική ανεπάρκεια καθότι θα απαιτούνταν χιλιάδες βοηθοί σκηνοθέτες τουλάχιστον για να οργανώσουν τα εκατομμύρια ηθοποιών και άλλα τόσα εκατομμύρια κομπάρσων ώστε να ζήσουν όλοι στο τέλος καλά και εμείς καλύτερα ..happily ever after στην επικρατούσα γλώσσα ...

Μας λείπει αυτό το χαρούμενο τέλος στην καθημερινότητα και το επιδιώκουμε στα φανταστικά έργα μυθοπλασίας μερικά από τα οποία είναι αριστουργήματα σύλληψης ιδέας, συγγραφής και πλοκής;

Από τα πιο μικρά έως τα μεγάλα έργα προκύπτουν ενδιαφέρουσες σκέψεις, και πάντα ο καθένας στέκεται στο σημείο που εκείνον τον εκφράζει περισσότερο και αναλόγως την εποχή, τη ψυχολογική του κατάσταση και την εν γένει παιδεία του ...

Θα περιοριστώ να εκφράσω τη δική μου αναζήτηση της χαράς σε όλα τα γραπτά κείμενα που με ωθεί να ονειρευτώ, να φανταστώ, να εσωτερικεύσω αυτή την αίσθηση και να την εξωτερικεύσω μετά π.χ. με ένα κέντημα, με ότι καθείς ευχαριστιέται σε κάθε περίπτωση ας πούμε.

Λίγες οι πραγματικές χαρές, και αξίζει να μοιράζονται προφορικά ή γραπτά για να πληθαίνουν και ίσως τότε γίνουν όλα καλύτερα!!!!....

Σας χαιρετώ προσωρινώς ελπίζω και προσεχώς καλύτερα που λένε... με ένα χειροποίημα πάντα:

Τι ήθελα το τώρα,
Μου ήρθε το μετά,
Καλύτερα μου είπαν πάρτο,
Γιατί κι αυτό θα χαθεί πιθανά,
Μα γελάστηκα και ήρθε το ύστερο αργά,
Προσπάθησα να σώσω το αύριο σήμερα,
Αλλά αντί και γι αυτό μου έστειλαν κάτι κείμενα,
Χωρίς νόημα προφανές στα σίγουρα,
Λέξεις κλειδιά και σκόρπια αινίγματα,
Πήρα χαρτί μολύβι να λύσω μπλεγμένα σύρματα,
Τηλεφωνικές γραμμές μου φάνηκαν μα ήταν τρίμματα,
Χωρίς αφέντη πράγματα του νου, φαντασίας αποκυήματα,
Ψάξε βρες ποιος θέλει κάτι να σου πει με τα ποιήματα,
Αν τελικά βρεθεί στείλε του Χαιρετίσματα !

Βήματα γοργά πάμε για άλλα ...προσεχώς καλύτερα...

Πηγή: https://melaplanet.com/i-proetoimasia-toy-doroy-mas-kai-ta-aproopta-telos-kalo-ola-kala/

Είναι τόσα που θέλω να σου πω, που δεν υπάρχουν λόγια...

Στίχοι παραφρασμένοι από γνωστά ελληνικά άσματα, τα οποία δεν αναφέρω εδώ όχι για πολλούς λόγους αλλά για έναν και μόνο. Στο ότι αναφέρομαι συγκεκριμένα σε αυτή τη φράση που για συγκεκριμένο λόγο έχει χαραχτεί στη μνήμη και περισσότερο στη ψυχή μου ...

Αληθινά, πόσα θα θέλαμε να μοιραστούμε απλώς και μόνο με λόγια? Ακόμη ίσως και χωρίς λόγια κάποιοι να έχουν το προνόμιο να μας καταλαβαίνουν...

Σπάνιο έως ανέφικτο λέγεται, εκτός και αν ομοιάζει κανείς σε χαρακτήρα και έκφραση συναισθημάτων τόσο πολύ με κάποιον που θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν δια της σιωπής? 

Από την άλλη πλευρά, πόσες παρεξηγήσεις θα μπορούσαν έτσι να αποφευχθούν διότι απλά δεν θα υφίστανται από μία λάθος ερμηνεία λεχθέντων λέξεων. Μερικές φορές οι λέξεις μας βοηθούν να καταλάβουμε, να εξηγήσουμε γεγονότα, να εξωτερικεύσουμε συναισθήματα, να περιγράψουμε καταστάσεις αλλά πιο συχνά παρερμηνεύονται κείμενα και χάνεται τελείως το νόημα τους. 

Γι' αυτό οι αρχαίοι έλεγαν το "λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν".

Σ' αυτό το σκεπτικό βασίζεται η σημερινή φωτογραφία του πρόσφατου χειροποιήματος μου, που τελείωσε αυτόν τον καιρό, μετά από κόπο και δυσκολίες εν μέσω δύσκολων καιρών για πριγκίπισσες...

Σας το παρουσιάζω από την ανάποδη! Διότι θαρρώ ότι είναι αρκετά εμφανές και προσεγμένο ακόμη και έτσι, αλλά κυρίως γιατί θέλω να τονίσω ότι σε στιγμές που δεν βλέπουμε τόσο την εξωτερική εύμορφη πλευρά των πραγμάτων, εκτιμούμε περισσότερο τα "έσω" και αποφεύγουμε τυχόν παρερμήνευση των όσων θέλουμε να φανούν.

Το ζητούμενο σε κάθε πρώτη τέτοια παρουσίαση, είναι τα "έσω" να είναι το ίδιο ενδιαφέροντα, καθάρια, ειλικρινή, ανεπιτήδευτα, άξια και ευπαρουσίαστα με τα "έξω". Αναφέρομαι σε πολλά "έσω" του χαρακτήρα μας, είτε αφορούν συναισθήματα, σκέψεις, πράξεις, μη εκπεφρασμένα λόγια...

 Άλλωστε μια εικόνα για ν' αξίζει χίλιες λέξεις, κρύβει πολύ λιγότερα από τους ανθρώπους που θα μιλούσαν γι' αυτά τα "έσω" τους με χίλιες τουλάχιστον λέξεις (χωρίς καν περιορισμό των λέξεων) και εξηγεί συναισθήματα ίσως καλύτερα και από αντιστοίχου μεγέθους ποιήματα ...

Πόσα να χωρέσουν άλλωστε σε 13x8 διαστάσεις? Θα ήταν λίγο ανεπαρκή έως μη ολοκληρωμένα νοήματα. Η λιτότητα βέβαια υπάρχει στις λέξεις, ειδικά στην αρχαία ελληνική γλώσσα, εκεί όπου βλέπουμε τη μετάφραση στη νέα ελληνική ν' απαιτεί περισσότερες λέξεις για να εξηγήσει το ίδιο νόημα. 

Πόσο ολιγαρκείς θα ήμασταν εάν σε όλα βρίσκαμε το αληθινό νόημα σε λίγες λέξεις, λίγες εικόνες, λίγα tweets, λίγα emails?

Η επιλογή ήταν πάντα προνόμιο του ανθρώπου, ως έλλογο ον, να διαλέξει το δρόμο που επιθυμεί για τη δική του ευδαιμονία. Λίγα ή πολλά, ολιγαρκής ή υπερβολικός , ο καθένας έχει το δικαίωμα να ψάχνει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα στη ζωή και αν είναι η αλήθεια του να την υποστηρίζει.

Να είμαστε όλοι καλά και όλα γίνονται..

Σας αφιερώνω και το παρακάτω χειροποίημα:

Είναι χάρισμα,

είναι τιμή,

απλό να 'ναι το βάδισμα,

στην πολή ή την εξοχή,

μα πιο πολύ στη θάλασσα ή τη λίμνη,

η κόρη αυτή, διάλεξε ανθρώπινη μορφή,

για να γευτεί τις χάρες της ζωής, 

έρωτα, αγάπη και Χαρά διπλή!

Δυνατή ή τυχερή, 

μοιράζεται καλύτερα όποιος έχει βαθιά ψυχή.

Υγεία πάντα, υγεία πολλή

και όλα παίρνουν μορφή καλή!

Εκτιμούμε περισσότερο αυτό που χάνουμε....

Δύσκολες μέρες, δύσκολες  καταστάσεις, ακραίες συνθήκες, ακραία μέτρα, καταιγισμός πληροφοριών, καλές και κακές ειδήσεις, διφορούμενες απόψεις, πρωτόγνωρα συναισθήματα, περιορισμός της ελευθερίας κινήσεων όχι εν καιρώ πολέμου αλλά εν καιρώ ειρήνης, ψάχνουμε μια άκρη του νήματος και δεν βρίσκουμε καν την έξοδο από τον λαβύρινθο...

Δεν έχω να προσθέσω κάτι, είναι μια πολύ ψυχοφθόρα περίοδος έτσι κι αλλιώς ...

Θα περιοριστω στο παραμύθι το οποίο κέντησα, τη γνωστή Σταχτοπούτα, σε νέα εκδοχή κορνιζαρισματος, γιατί όλα εξαρτώνται και από το περιτύλιγμα άλλωστε.

Καλό είναι να καταφεύγουμε στα παραμύθια ειδικά στο όμορφο, ευτυχές τέλος τους!

Το συγκεκριμένο μάλιστα, μας διδάσκει ότι ακόμα και αν όλα πάνε στραβά, με κάποιο τρόπο (η νεράιδα έβαλε το χεράκι της, αλλά ας την ονομάσουμε από μηχανής θεός, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική τραγωδία) η ιστορία όσο χαλιά και εάν δείχνει θα εξελιχθεί σε πολύ καλύτερη. Και αν χάνουμε κάτι ...π.χ. εδώ το γοβάκι της η Σταχτοπούτα, στη συνέχεια της πλοκής αποδεικνύεται σωτήριο για την άθλια κατάσταση που βιώνει στο σπίτι της με τη μητριά της και τις ετεροθαλείς αδερφές της.

Στην τελική, ακόμα και αν όλα δείχνουν καταδικασμένα, πιθανον να βιώνουμε τη στραβή όψη, θα έρθει και η θετική πλευρά των πραγμάτων. Ίσως κι αν δεν έχανε το γοβάκι, ο πρίγκηπας δεν θα την έψαχνε ποτέ...

Αν αναλογιστούμε ότι και μεις κάτι χάνουμε, το οποίο το εκτιμούμε καλυτερα, αλλά και κερδίζουμε την υγεία και την αγάπη των δικών μας ανθρώπων.

Για να ζήσουμε όλοι καλά, και ακόμα καλύτερα...

Happy end-keep the faith...

Να γράψω θέλω για ένα παραμύθι,
Δίχως τέλος, δίχως θλίψη,
Να το διαβάζεις και να σου φεύγει κάθε λύπη,
Για να μη χρειάζεσαι κανένα μαντήλι,
Να κρύψεις τα δάκρυα η τη μύτη,
Αλλά η μάσκα έφυγε από τον Ζορο η τον πειρατή-αλητη,
Και έμεινε ως άχρηστος θησαυρος για κάθε σπίτι,
Μην ανησυχείς όμως, που θα πάει, θα βρεθεί η λύση,
Αρκεί να μη ξεχνας της Σταχτοπούτας το παπούτσι!
Έχε το στη τσέπη σου, σα φυλαχτό ζαφείρι,
Και ψάξε μέσα σου βαθιά να μην το ξαναζήσεις!
Μια φορά μονάχα...



Υγιαινετε, Ευτυχείτε!!!

If the feeling flows both ways...

Στίχος από το τραγούδι των Arctic Monkeys "Do I wanna know?"

Και επειδή όπως έλεγε και ο Oliver Sacks, Bρετανός νευρολόγος : "Η μουσική προκαλεί συναισθήματα και τα συναισθήματα κουβαλούν την ανάμνησή τους", έρχεται σα θύμιση η πρόσφατη συζήτηση-αναζήτηση για την ακατάπαυστη διάθεση που έχω, εδώ και 18 περίπου έτη να φέρνω ανθρώπους κοντά. Πιστεύοντας ότι όλοι κυνηγούν ένα άπιαστο όνειρο, μία γνωριμία φιλική ή ερωτική που θα ωφελήσει τη ψυχική αναγκαιότητα που όλοι θαρρώ έχουμε, για συνεχή ανατροφοδότηση συναισθημάτων τα οποία να μας προκαλούν έντονη συγκίνηση, χαρά και ευδαιμονία, όπως ο έρωτας. 

Και τις περισσότερες φορές λοιπόν επιθυμείς κάποιον ιδανικό/ή να βρεις στον διάβα σου, και αν, (που το Αν... είναι μεγάλη ιστορία), αν τύχει λες θα πετύχει?Και όπως έγραψε και ο Jean-Baptiste Henri Lacordaire, "Η αμοιβαιότητα είναι ο νόμος της αγάπης", οπότε θα ήταν επιθυμητό να γνωρίζεις και τα συναισθήματα του άλλου/ης και αν είναι αυτά αμοιβαία. Συνήθως, μιας και δεν έχει βρεθεί τρόπος μέτρησης των συναισθημάτων, όπως μας πληροφορεί και ο Sebastien-Roch Nicolas Chamfort, "Όσον αφορά τα αισθήματα, οτιδήποτε μπορεί να μετρηθεί, δεν έχει καμιά απολύτως αξία", άρα και στατιστικό ποσοστό επιτυχίας των γνωριμιών που έγιναν δεν μπορεί να υπάρξει. Κάπως μετριέται όμως η επιτυχία, ίσως σε ευτυχία, σε HAPPY END που λένε στις ταινίες? Αλλά το τέλος είναι σκοπός…

 Στην ευτυχή δε περίπτωση, που ο απέναντι σου ψάχνει ακριβώς το ίδιο, δηλαδή τον/την ιδανική έχουμε ελπίδες που όμως μπορούν να ανατραπούν εάν το αναζητεί στο πρόσωπο ενός/μίας άλλης, αφού λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν τι ακριβώς θέλουν από τον άλλον. Είναι τόσο δύσκολο να γνωρίζεις καλά το εαυτό σου, για να γνωρίζεις και τι σε έλκει στον άλλον αλλά σε όλα αυτά τα κατεξοχήν φιλοσοφικά ερωτήματα περί έρωτος έχουν γραφτεί υπέρογκα  (και υπέροχα) γνωμικά τα οποία εν καιρώ σας παραθέτω. Αλλά ας περιοριστώ στα της λογικής, η οποία κανονικότατα δε χωρεί στη συζήτηση περί συναισθημάτων αλλά πάντα καραδοκεί και νικά όταν τα αλώνια είναι τσιμεντένια. Όταν όμως είναι χωμάτινα, ανθισμένα και μυρωδάτα νικά το συναίσθημα…Τα σχετικά γνωμικά αφορούν την αντίθεση σε αυτά που φανταζόμαστε και επιθυμούμε σε σχέση με τη λογική σκέψη και για τα οποία νομίζω δεν θα υπήρχε καν η ανάγκη να τα εκθειάζουμε ως ιδεατά εάν συνειδητά τα βιώναμε.

"Η λογική είναι το πρώτο θύμα των δυνατών συγκινήσεων."Frank Herbert

"Η λογική καθοδηγεί μόνο ένα μικρό κομμάτι του ανθρώπου και τα υπόλοιπα υπακούν στα αισθήματα —αληθινά ή ψεύτικα— και σε πάθη —καλά ή κακά." Joseph Roux

"Έρχονται στιγμές που αυτό που αισθάνεσαι πρέπει να το κρατάς μέσα σου." John Ernst Steinbeck

"Δεν μπορείς να αναγκάσεις τον εαυτό σου να αισθανθεί κάτι που δεν αισθάνεσαι, αλλά μπορείς να τον αναγκάσεις να κάνει το σωστό παρά τα αισθήματά σου." Pearl Sydenstricker Buck

"Είναι προτιμότερο να γράφεις για πράγματα που αισθάνεσαι παρά για πράγματα που ξέρεις." L.P. Hartley

"Οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν." Maya Angelou

"Όταν σκέφτεσαι ή πιστεύεις ή γνωρίζεις, είσαι πολλοί άλλοι άνθρωποι. Όμως τη στιγμή που αισθάνεσαι, δεν είσαι κανένας άλλος παρά ο εαυτός σου." E.E. Cummings 

Θα χαρακτηρίσω το παρακάτω χειροποίημα μου σαν ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΥΝαισθηματικης,
ψυχ(ρ)οΛΟΓΙΚΗΣ ΝΟΟτροπίας:
Κανονικότατα "Αγάπη μόνο..." θέλει,

αλλά η Ζωή δεν την αντέχει,

όλο πρέπει και δεν πρέπει,

κουράστηκε, απηύδησε, δεν πάει να ψαρέψει,

έτσι απέμεινε μονάχη και έρμη,

το ηλιοβασίλεμα να αγναντεύει,

ξάφνου όμως κάτι ζωντανεύει...και λέει:

Τι ωραία εποχή, που είναι η άνοιξη αυτή,

Θα ήθελα να ξεκινήσω μια εκδρομή,

Μακρυά από την πόλη τη μουντή,

Χαρά να είναι το εφόδιο σε βαλίτσα μαγική,

να γνωρίσω άγνωστα νερά και τοπία μαζί,

να μιλησω με μια πεταλούδα ζωηρή,

για τη φύση την ήρεμη αλλά και την τόσο δυνατή,

μια γαλάζια νεράιδα το δρόμο μου να οδηγεί,

να μη μ'αφησει να πατήσω λάσπη πονηρή,

σα μία φίλη ειλικρινή, και συνετή,

να με βοηθήσει σε απόφαση που μοιάζει τελική,

η Συνείδηση η καθαρή στο πλευρό μου εάν ευκαιρεί,

να δώσει συμβουλή κάθε φορά αντικειμενική,

φαντασία και όνειρο επίσης σε βάση σταθερή,

καθοδηγούν τα βήματα μου, να βγάλουν πιθανή,

νικήτρια, την Αγάπη ως μια και μοναδική!

Κάθε φορά όμως χαλάει της παρτίδας το καλό χαρτί,

αυτά τα όχι, τα μη και τα γιατί...

Κοινώς αν το ψάχνεις και πολύ,

Άστο καλύτερα να φύγει, μια και καλή,

θα κόψει το αυγό, η σαντυγί, ή/και το μπενμαρί.

Ή το νιώθεις εξ αρχής ή πας με τη ψυχρή τη Λογική!!!
Σκοπός=Τέλος η Ζωή να μην είναι κενή!!!