So close no matter how far , couldn't be much more from the heart...

Τι να πούμε; Στίχος από το τραγούδι-ύμνο των Metallica  "Nothing Else Matters"! Αξεπέραστο μέχρι και τις μέρες μας!

Για ποιο θέμα να μιλήσουμε; Που είναι τόσα αυτά που μας απασχολούν, τόσο λίγοι αυτοί που θέλουν να τα ακούσουν και τόσοι με ανάλογη προβληματική, που καθίστανται πλέον αδύνατες οι διαπροσωπικές σχέσεις με ουσιώδη ανταλλαγή πληροφοριών, σκέψεων και συναισθημάτων; Επιδερμικές οι ενασχολήσεις με τους άλλους, αδυναμίες εξωστρέφειας των μηνυμάτων που θέλουμε να περάσουμε σε φίλους και γνωστούς και πολλές φορές ένα ξερό, τυπικό γεια! Συνήθως εμένα δεν μου φτάνει αν και είμαι φύση εσωστρεφής θα έλεγα ...

Κουράζομαι πολλές φορές να προσπαθώ να μιλήσω με κάποιους, αλλά όταν τα καταφέρνω παραμένει μια εσωτερική νίκη!! Πόσο πιο χαρούμενοι θα ειμασταν αν όλοι μιλούσαν με όλους!! Ίσως όμως να ήταν καλύτερα να μην μιλούν όλοι και δη με όλους! Πόσες παρεξηγήσεις θα είχαν αποφευχθεί... Παντως ο γραπτός λόγος δύσκολα αντικαθιστά τον προφορικό στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Πόσο ωραία ντύνει το συναισθηματικό μας κόσμο η γραπτή ποίηση, τη φαντασία μας ένας πίνακας και πόσο καλύτερη παρέα αποδεικνύεται ένα βιβλίο από έναν κακό συνομιλητή?

Σε κάθε περίπτωση η ομιλία δεν υποκαθίσταται από τη γραπτή συνομιλία (και πόσο μάλλον την απλοϊκά ασήμαντη, συχνά ανορθόγραφη και παρεξηγίσιμη social mediaκη -tweetarικη, facebookιακη- εάν μπορεί κάπως έτσι greeklish να χαρακτηριστεί ...).

Καταλήγω ότι ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια φωτογραφία, η τέχνη, η μουσική αξίζουν όσες χιλιάδες ειπωμένες ή γραμμένες λέξεις! Λέξεις-λόγια ψεύτικα (που έλεγαν και οι αγαπημένοι Κατσιμιχαίοι) που μπορεί να σημαίνουν λιγότερα λοιπόν από ένα στίχο, ένα μουσικό μοτίβο, έναν πίνακα, ένα χάδι...

"Τα αμαρτήματά σου πειρώ μη λόγοις καλύπτειν, αλλά θεραπεύειν ελέγχοις. Να μην προσπαθείς να συγκαλύπτεις τα λάθη σου με λόγια, αλλά να τα διορθώνεις με αυτοκριτική"

(Πυθαγόρας ο Σαμιος)

"..Η βία και η ποίηση τραβούσαν πάντα αντίθετους δρόμους. Η βία διαμελίζει κορμιά, σκορπίζει τα κομμάτια τους εδώ κι εκεί. Η ποίηση ξαναμαζεύει ό,τι καταστράφηκε και ξαναφτιάχνει μ’ αυτό ολάκερους ανθρώπους. Ο άνθρωπος πρέπει να ακούει λίγη μουσική, να διαβάζει λίγη ποίηση και να βλέπει ένα ωραίο πίνακα κάθε μέρα της ζωής του, έτσι που οι έγνοιες αυτού του κόσμου να μην σβήνουν την αίσθηση του ωραίου που ο «Θεός» φύτεψε στην ανθρώπινη ψυχή. "

(Γκαίτε)

"Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες."

"Αληθομυθέειν χρεών, ου πολυλογέειν. Έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια, όχι να λέμε πολλά."

"Φαύλων έργων και τους λόγους παραιτητέον.Να αποφεύγεις τα φαύλα έργα αλλά και τα φαύλα λόγια."

"Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους τους αρίστους ασκέουσι. Πολλοί που κάνουν πανάθλιες πράξεις, λένε ωστόσο πανέμορφα λόγια..."

(Δημόκριτος)

«Ά ποιείν αισχρόν, ταύτα νόμιζε μηδέ λέγειν είναι καλόν. Όσα είναι ντροπή να πράττεις, να θεωρείς ότι δεν πρέπει ούτε να τα λέγεις.»

(Ισοκράτης)

«Verba volant, scripta manent. Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν.»

(Κατά τον Όμηρο: έπεα πτερόεντα)

 

«Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που τρώει χωρίς να πεινάει, πίνει χωρίς να διψάει και μιλάει χωρίς να έχει τίποτα να πει.»

(Μαρκ Τουαίην)

 

«Πολλές δυστυχίες έχουν έρθει στον κόσμο από παρεξηγήσεις και από πράγματα που δεν ειπώθηκαν.»

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι)

 

«Καίτοι αγράμματη, η γραία μ’ εδίδαξεν ότι εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν.»

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

 

«Η ομιλία δόθηκε στον άνθρωπο για να κρύβει τις σκέψεις του.»

(Ταλεϋράνδος)

 

«Όταν μιλάς σ’ έναν άνθρωπο, κοίτα τον στα μάτια. Όταν σου μιλά, κοίτα τον στο στόμα.»

(Βενιαμίν Φραγκλίνος)

 

«Όταν μια γυναίκα μιλάει, δεν λέει τίποτα, γι’ αυτό όταν δεν λέει τίποτε, τότε είναι που μιλάει.»

(Ζωρζ Φεϋντώ, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας)

 

«Οι ανόητοι μιλούν, οι δειλοί σωπαίνουν, οι σοφοί ακούν.»

(Carlos Ruiz Zafón, Ισπανός συγγραφέας)

 

«Τα λόγια επινοήθηκαν για να μην αφήνουν τον άνθρωπο να σκέφτεται.»

(Αγκάθα Κρίστι)

 

«Το βλέμμα έρχεται πριν από τις λέξεις. Το παιδί βλέπει και αναγνωρίζει πριν αρχίσει να μιλάει.»

(John Berger, Βρετανός συγγραφέας)

Και πόσα άλλα γνωμικά αξιόλογα που έχουν γραφτεί για όσα λέγονται!

Να τολμήσω να αφιερώσω το σημερινό χειροποίημα σε κάθε "καλλιτέχνη" της ζωής:

Λογική χωρίς

Όνειρα

Γίνεται?  Σαν μια 

Ιδέα

Αναγκαστική!

Ψυχή 

Ευχαριστημένη και 

Υγιής γίνεται?

Τύχη τη λέμε γιατί από

Ιούνιο 

Καλοκαίρι

Αρχίζει!

Χαρείτε, Ερωτευθείτε γιατί η Ζωή δε γράφεται με λέξεις, δεν ειπώνεται με λόγια αλλά είναι σύνολο στιγμών που βιώνονται τείνοντας στο άπειρο...

Καλό Καλοκαίρι!! 

Everything burns...

Και έρχεται η σημερινή ημέρα, που γιορτάζεται πανηγυρικά η Ανάσταση του Κυρίου, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, η νίκη του θανάτου και η ελπίδα της αιώνιας ζωής. Είναι δύσκολες εποχές και απαιτούν τέτοια αισιόδοξα μηνύματα χαράς, πίστης, ελπίδας και μεταφυσικής σημασίας.

Αλλά θυμάμαι και αυτό το τραγούδι που αναφέρω στον τίτλο , του Ben Moody feat. με την Anastacia που με παραπέμπει , δεν ξέρω γιατί, στο ψήσιμο του οβελία, το κατεξοχήν έθιμο της εξοχής, την εποχή της Πασχαλιάς και μαζί με το συνοδευτικό του , το καθόλου υποδεέστερο αλλά νοστιμότατο κοκορέτσι! Πολύ ωραίες αναμνήσεις από το χωριό που συνοδεύουν αυτές τις συνήθειες, ήθη και έθιμα των ημερών του Πάσχα.

Σας αφιερώνω και τις σχετικές δημιουργίες μου και σας εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανάσταση με Υγεία και κάθε προσωπική σας επιδίωξη να τη χαρείτε και να την πραγματοποιήσετε!!!

Καλή πρωτομαγιά με λουλούδια και χαρά! και το σχετικό μου χειροποίημα....

Αχ και να 'μουν χρυσαλλίδα,

Όμορφη , μικρή, τσαχπινα,

Να πηγαίνω από λουλούδια σε λουλούδια,

Με πολύ χαρά και λίγο πείνα...

Να γεύομαι τους χυμούς της μαργαρίτας,

Τα φτερά μου να χρυσαλλιζουν 

Και όλα τα γλυκά του κόσμου να μου θυμίζουν,

Αλλά και στα ματάκια μου να στροβιλιζουν,

Ομορφιές της φύσης να με γεμίζουν και

 της Αγάπης το μήνυμα να σκορπίζουν!!!! 

Heaven is a place on Earth with you...

 Στίχοι από το τραγούδι της Lana Del Rey "Video Games"...

Αν και πόσα τέτοια έχουν γραφτεί, η θεματολογία παραμένει κυρίαρχη, γύρω από τον έρωτα και κυρίως τον πονεμένο, τον αστείρευτο, τον θεοποιημένο και πολυσυζητημένο που ανατροφοδοτεί τη μουσική βιομηχανία και σε αυτό βοηθάει πολύ η αγγλική γλώσσα.

Όλα τα τραγούδια με ονοματολογία παρόμοια με ενδιαφέρουν θα έλεγα, από το χωρίς στίχους "game of thrones" μέχρι πρώτο και καλύτερο, το "wicked games" του Chris Isaak. Και που αντίθετα με την γενικότερη αντίληψη του ναι μεν πέφτω στα πατώματα καταλήγει στον στερνό του στίχο σε μία διαπίστωση που με κατατρώγει έκτοτε, το "Nobody loves noone"... Τι κρίμα θα έλεγα γιατί δε δίνει πιθανά σημάδια ελπίδας...

Εδώ βέβαια πάντα αντιτάσσω το "ΕVERYBODY NEEDS SOMEBODY TO LOVE" των Blues Brothers που σαφώς πιο αισιόδοξο τραγούδι, δίνει πιθανότητα να υπάρχει τελικά αγάπη, αν όχι αμοιβαία τουλάχιστον υπάρχει. Η δυνατότητα και οι ευκαιρίες δεν δίνονται απλόχερα για κανέναν, αρκεί πρωτίστως να σου τύχουν, ύστερα μάλλον να τις αδράξεις και ποιος ξέρει? "The truth is out there...". Οφείλουμε όλοι να προσπαθούμε πετύχουμε, δεν πετύχουμε...

Σε κάθε περίπτωση αυτό που μου αρέσει περισσότερο στα τραγούδια είναι η μουσική και λιγότερο οι στίχοι. Αλλά τους στίχους τελικά αναλύουμε, τη σημασία τους αναζητούμε πολύ βαθύτερα στη ψυχή μας, είναι κυρίως αυτοί που μας αγγίζουν συναισθηματικά, που τους ενστερνιζόμαστε και τις περισσότερες φορές οι ωραίοι στίχοι μελοποιούνται και αποκτούν μεγαλύτερη απήχηση και αξέχαστες ερμηνείες. Εδώ υπερτερεί η ελληνική γλώσσα...

Θα ήθελα λοιπόν με το σημερινό χειροποίημα αφιερωμένο σε πρόσωπο που αγαπώ, να αναφέρω για ακόμα μία φορά ότι :

Πάντα με γνώμονα αυτό έχω δημιουργήσει χειροποίηματα (ποτέ μην λες ποτέ λένε, και το πάντα αν το λες φρόντισε να ισχύει...). Ως ελάχιστο λοιπόν δείγμα της έσω προς τα έξω συναισθηματικής μου ευφορίας, αγάπης και χαράς δημιουργούνται, προσφέρονται και ελπίζω να διαρκούν όλα όσα έχουν κεντηθεί, όσο και οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου γι'  αυτούς τους λίγους, τους εξαιρετικούς, τους καλούς, τους υπέροχα ξεχωριστούς, τους αξιαγάπητους, τους όσους με τιμή αποκαλώ φίλους μου.

Να είστε όλοι καλά, σας σκέφτομαι και σας εύχομαι μόνο τα καλύτερα.!

Αν η αγάπη δεν είναι κρίμα,

τι να γράψω για να κάνει ρίμα?

Ταιριάζει ουσιαστικό και όχι ρήμα,

θα ήθελα να είναι εύηχο σαν ποίημα,

να ρέει αβίαστα σε κύμα,

να έρθει γρήγορα χωρίς γκρίνια,

να δημιουργεί ευχάριστο κλίμα,

να ξεχνάς τη θλίψη, την κατήφεια,

να δώσει θάρρος και ελπίδα,

στου έρωτα τη συγκυρία,

θα την ονομάσω ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ, 

ένεκα της ημέρας η ουσία.

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να `ρθει...

Στίχοι από το τραγούδι "Η ευτυχία είν΄ αυτό"  σε στίχους, σύνθεση και τραγούδι Μανώλη Φάμελλου από το ομότιτλο album του, το έτος 2000: Η ευτυχία είναι αυτό...

Και κάπως έτσι προχωρούν τα χρόνια, έρχονται δύσκολοι καιροί και πρωτόγνωρες καταστάσεις για να αναρωτηθούμε :

Υπάρχει αληθινή ευτυχία?

Διαρκεί ο έρωτας για πάντα?

"Ο έρωτας μοιάζει με την αναπνοή. Δεν μπορείς μόνο να εκπνέεις χωρίς να εισπνέεις. Αν σταματήσει η εισπνοή, αν δεν γίνει η ανταπόδοση του αισθήματος, χάνεται η αναπνοή, χάνεται ο έρωτας." Honoré de Balzac

Γίνονται όλα για κάποιο λόγο?

"Οι περισσότεροι άνθρωποι της δράσης πιστεύουν στη μοίρα και οι περισσότεροι άνθρωποι της σκέψης πιστεύουν στην προνοητικότητα. " Honoré de Balzac

Τελειώνει ποτέ η αγάπη?

Αισθάνεται κανείς τρυφερό το χάδι?

Εκφράζονται τα συναισθήματα?

Σκέφτεται ο ένας τον άλλον? Ή είναι πιο καλή η μοναξιά?

"Η μοναξιά είναι εντάξει, αλλά χρειάζεσαι κάποιον να σου λέει ότι η μοναξιά είναι εντάξει." Honoré de Balzac

"Καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κακή παρέα." Dr. Thomas Fuller

Είναι αρκετά λοιπόν αυτά που παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία άλλοτε τα φιλοσοφούμε μόνοι ή με παρέα και άλλοτε τα συζητούμε (από social distancing πλέον). Συνήθως, μερικώς και ουχί ανιδιοτελώς αυτά απαντώνται. Διότι δύσκολα γίνεται να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς και να επενδύουμε χωρίς περιττά λόγια σκέψεις και συναισθήματα. 

Άλλωστε, το να εξωτερικεύσουμε τα έσω μας από κοντά σε φίλους ή γνωστούς, δεν είναι καν στον παρόντα χρόνο δυνατό στην απλή καθημερινότητα που ζούμε όλοι...

Κάπως έτσι, με πολλά ημιτελώς ολοκληρωμένα, βαδίζουμε για το τέλος του έτους...

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν είναι εύκολη η δημιουργία για μένα. Παρόλο που διανύουμε μία περίοδο με χριστουγεννιάτικες κατασκευές και διάθεση... 

Με αφορμή πάντα τα όσα λέγονται και δεικνύονται  ανωτέρω, πάμε για ένα ακόμη χειροποίημα:

Είναι μία στιγμή,

που σου αλλάζει τη ζωή,

να πιστεύεις ότι θαύμα είναι ,

το γέλιο, η ευτυχία, και η αγάπη μαζί,

αστέρι φωτεινό να σε οδηγεί,

στους αιώνες τώρα διαρκεί,

πίστη λέγεται ή ενέργεια μεταφυσική,

στην πλάση όλη κατοικεί,

θεωρούμε ότι είναι δυνατή,

να μελετηθεί χωρίς να αλλοιωθεί,

πηγαία να μένει ανέγγιχτη η σκέψη αυτή,

ότι μπορεί ξανά και ξανά να λυθεί,

το μυστήριο που δημιουργεί, 

αυτό που ο καθένας βαθιά μέσα του ποθεί,

να ονειρευτεί και να χαρεί,

με την καινούργια χρονιά να του συμβεί!

Με τον προσμονή για μια σαφώς καλύτερη χρονιά, με αισιοδοξία και χαρά!

Εάν πιστεύεις, νομίζω ότι αρκεί... για όλα... Εάν πιστεύεις τότε υπάρχει...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΈΣ!

ΓΕΜΑΤΕΣ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ!

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ !

Πολύ πριν σε συναντήσω εγώ σε περίμενα...

Μία φράση από το ποίημα " Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" του Τάσου Λειβαδίτη φέρνει ωραίες αναμνήσεις από συμβάντα που μας σημάδεψαν στη ζωή.

Κάτι σαν το deja-vous που λένε οι Γάλλοι και διάφορα τέτοια συναφή...

Μέσα από τη γενικότερη αναζήτηση του γιατί μας συμβαίνουν αυτά που μας συμβαίνουν και επειδή χρόνο προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τους λόγους που μας ωθούν να γνωρίσουμε κάποιους καλύτερα ή μας απωθούν από άλλους έχω σπαταλήσει τελικά αρκετό μέσω match-making, καταλήγω σε μερικώς συμπερασματικά αδιέξοδα στον ερωτικό λαβύρινθο (για τους άλλους πάντα λέμε...). Άγνωστες οι υποκειμενικές παράμετροι του καθενός μας άλλωστε...

Σε αυτό βοηθάει και η ανάλυση του Jacques-Alain Miller ψυχαναλυτή και συγγραφέα, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρο της World Association of Psychoanalysis που εξηγεί ότι " το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον δεν είναι αρκετό για να είναι ερωτευμένος και εκείνος μαζί σου. Αν σε έχω ερωτευτεί, είναι επειδή είσαι αξιαγάπητος. Εγώ είμαι αυτός που ερωτεύεται αλλά και εσύ ανακατεύεσαι σε αυτό, επειδή υπάρχει κάτι σε εσένα που με κάνει να σε ερωτευτώ. Είναι αμοιβαίο, επειδή υπάρχει ένα πίσω-μπρος: η αγάπη που έχω για εσένα είναι το ανταποδοτικό αποτέλεσμα του αίτιου της αγάπης που είσαι για μένα. Έτσι εμπλέκεσαι και εσύ. Ο έρωτάς μου για εσένα δεν είναι απλώς δικό μου ζήτημα αλλά και δικό σου. Ο έρωτας μου λέει κάτι για σένα που πιθανώς να μην το γνωρίζεις. Αυτό δεν εγγυάται ούτε στο ελάχιστο ότι κάποιος θα ανταποκριθεί στον έρωτα του άλλου: όταν αυτό συμβαίνει είναι πάντα της τάξης του θαύματος, δεν υπολογίζεται προκαταβολικά. Είναι αυτό που ο Freud ονομάζει Liebesbedingung, η κατάσταση της αγάπης, το αίτιο της επιθυμίας. Είναι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ή σύνολο χαρακτηριστικών που οδηγούν το άτομο να επιλέξει τον/ την αγαπημένο/η. Αυτό διαφεύγει εξ’ ολοκλήρου των νευροεπιστημών, επειδή είναι μοναδικό σε κάθε άνθρωπο, εξαρτάται από την μοναδική προσωπική του ιστορία. Είναι αλήθεια ότι στους άντρες βρίσκεις τέτοια αίτια επιθυμίας, τα οποία είναι όπως τα φετίχ. Η παρουσία τους είναι απαραίτητη για να πυροδοτηθεί η διαδικασία της αγάπης. Μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες, ενθύμια του πατέρα, της μητέρας, του αδελφού, της αδελφής, κάποιου/ας από την παιδική ηλικία επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή ερωτικού αντικειμένου από την γυναίκα. Αλλά η γυναικεία μορφή της αγάπης είναι περισσότερο ερωτομανιακή παρά φετιχιστική: θέλουν να αγαπηθούν και το ενδιαφέρον, η αγάπη, που τους δείχνεται είναι συχνά sine qua non για την πυροδότηση της αγάπης τους ή τουλάχιστον της συγκατάθεσής τους. Αυτό το φαινόμενο βρίσκεται στην βάση του φλερτ των ανδρών προς τις γυναίκες."

Συνήθως επίσης αναρωτιόμαστε εάν θα αντέξει αυτή η αιτία της επιθυμίας, η κατάσταση αγάπης, στο χρόνο. Παράγοντες που μου μοιάζουν να επηρεάζουν είναι πέρα από την πρώτη ματιά-παρουσία, η χημεία, ο διάλογος, οι  επικρατούσες χρονικές συνθήκες καθώς και η γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ακόμα και εάν η κοινωνία μας επιτάσσει κάποια πρότυπα επιτυχημένου ζευγαρώματος, ή την ευκολία σύναψης σχέσεων μέσω της εμπορευματοποίησης του έρωτα σε δημοφιλή sites, social media και τηλεοπτικές εκπομπές.

Το ιδεώδες μοντέλο του επ'αόριστον έρωτα χάνει τη δυναμική του στο κατεξοχήν νεανικό ανθρώπινο δυναμικό, έναντι του γρήγορου ραντεβού και ενός πλήθους εναλλακτικών, διαδοχικών, ακόμη και ταυτόχρονων ερωτικών σχέσεων. Ότι γρήγορα ανθίζει, γρήγορα μαραίνεται... και θέλει ενδιαφέρον πραγματικό, επιμονή, υπομονή, διάθεση, φιλότιμο, επαγρύπνιση και ικανότητα να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές του γρήγορου, του εύκολου, του ανεμπόδιστου, του γλυκού και κατά τ' άλλα συχνά πυκνά πικρού συμβάντος του έρωτα.

Το κέντημα αυτό είναι ένα από τα πρώτα μου...

Το γνωστό σήμερα χειροποίημα αναφέρεται εν μέρει σε όλα αυτά...

 

Σκύψε, μύρισε, κόψε ένα λουλούδι που σου ταιριάζει αλχημιστή,

να φτιάξεις όμορφη ιστορία, για ερωτευμένους ταιριαστή.

Σκύβει, κόβει και αναφωνεί : Ένα τριαντάφυλλο αξίζει χωρίς τα αγκάθια του να πορευτεί?

Αφαιρώντας όμως τ' αγκάθια του, η ρίζα του έμεινε μισή, έρημη, μοναχή , κόκκινη κλωστή.

Αφήστε λέει τότε τα λουλούδια ήσυχα ν' ανθίσουν στην πλάση αυτή

και ξεκινώντας την ιστορία του θα δείτε πως πλέκει το καλό και το κακό μαζί :

Ένα μεσημέρι του Αυγούστου κοντά στην Κυριακή,

βγήκα να κάνω μπάνιο σε θάλασσα αλμυρή,

να' σου μπροστά μου βλέπω εικόνα μαγική,

εσένα να γεμίζεις ευωδία την γύρω περιοχή!

Είχες μια όψη ολόγλυκη και χαμογελαστή,

ήταν μάλλον μια βόλτα σου, συνηθισμένη, οικογενειακή.

Μα η καρδιά μου εχάθη, βυθίστηκε σ΄αυτήν την εξοχή,

κι αγάπησα εκείνη και κάθε σου στιγμή.

Αν μπορούσα να πάγωνα τον χρόνο με την ψυχρή του λογική,

και να μου φώναζα  προχώρα σε ότι προστάζει η ψυχή,

τη δύναμη μονάχα βρες μου να γυρίσει η προσευχή,

που έκανα μια νύχτα για να έρθεις να με βρεις,

και να σε αγκάλιαζα ξανά απ' την αρχή,

πιο σίγουρα αυτή τη φορά, να πάρω κι άλλη αντοχή.

Δε θα ζητούσα χάρη , τίποτα για ανταμοιβή,

ούτε όνειρο να ξεκινήσει, μα αγάπη πρωτότυπα μοναδική!

 

 

 

Counting stars...

Τραγούδι των One Republic, το όποιο με ωθεί στην σκέψη ότι απ' αρχής αυτού του κόσμου οι άνθρωποι προσπαθούν, αναζητούν και βρίσκουν εξηγήσεις για τη δημιουργία του, είτε φυσικά, είτε φτάνωντας μέχρι και στα μεταφυσικά μελετώντας κυρίως άνωθεν, όπως τα άστρα. 

Πόσο ομοιάζει η ανθρώπινη φύση αλήθεια με τα άστρα: αποτελούμενη από τα ίδια χημικά στοιχεία όπως το Σύμπαν μας, με κανόνες παρόμοιους με αυτούς που διέπουν το ανθρώπινο είδος και τη δημιουργία ουράνιων σωμάτων, την ύλη ας πούμε και την αντι ύλη. 

Αναρωτιέμαι επίσης χαμηλόφωνα κάτι υπαρξιακά, όπως το ποιος βέβαια άναψε αυτά τα φώτα στο ουράνιο Σύμπαν μας? Βρίσκει κάποιος ας πούμε, λογική στην αγάπη? και κάπως λύνεται το θέμα μουσικά με το we share the same stars ...παραφράζοντας το τραγούδι "Wire to wire" των Razorlight...On our bodies we share the same scar Love me, wherever you are..." 

Ή στο κλασικό πλέον ελληνικό "Σαν να μην πέρασε μία μέρα" του Γ. Δημητριάδη: 

...Κι όμως έμοιαζες να ψάχνεις κάτι για να πιαστείς 

Θυμήθηκα τότε που μου έδειχνες ένα αστέρι 

Και μου `λεγες φέρ’ το εδώ κάτω αν μπορείς 

Και ξέρεις εγώ προσπάθησα, ξέρεις 

Να το φέρω κοντά να τ’ αγγίξεις κι εσύ 

Μα τρόμαξες τόσο απ’ το φως και τη σκόνη 

Κι έτρεξες γρήγορα κάπου να κρυφτείς..." 

Βέβαια τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, στο μυαλό πολλών όμως φαντάζομαι ότι έχει βρεθεί η απάντηση.. 

Παραθέτω και κάποιους εξαιρετικούς παραλληλισμούς από το βιβλίο του Δ. Σιμοπουλου "Είμαστε αστρόσκονη"..:

"Το Σύμπαν δεν είναι παρά μία μουσική συμφωνία της οποίας οι νότες είναι άτομα σε συνδυασμούς απίστευτα πολύπλοκους, αν και βασίζονται σε απλούς φυσικούς νόμους... Κι όμως, η μονιμότητα και η σταθερότητα των άστρων είναι μόνο φαινομενική. Γιατί όπως και εμείς, τα άστρα γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Γιατί όλα τα άστρα κάποια μέρα θα πεθάνουν. Θα πεθάνουν ακριβώς επειδή λάμπουν. Όταν γεννιέται ένας άνθρωπος, δεν ξέρει ποτέ κανείς, τουλάχιστον προς το παρόν, πότε θα πεθάνει. Στην περίπτωση όμως των άστρων γνωρίζουμε ότι το πότε θα έρθει ο θάνατος τους αποφασίζεται βασικά τη στιγμή της γέννησης τους... Με το "εκρηκτικό" τέλος δηλαδή ενός άστρου απελευθερώνονται όλα τα χημικά στοιχεία που είχαν δημιουργηθεί στην καρδιά του κατά τη διάρκεια της σύντομα σχετικά ζωής του, καθώς και πολλά άλλα που σχηματίστηκαν τη στιγμή της έκρηξης... Αφού μπορούμε πλέον να ακούσουμε "τους ψιθύρους" του Σύμπαντος, μιας και οι συχνότητες των βαρυτικών κυμάτων είναι από εκείνες που μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο αυτί. Κι έτσι, στο άμεσο μέλλον υπολογίζεται ότι θα υπάρξουν ακόμα πιο μεγάλες δυνατότητες... την ύπαρξη των ψιθυρισμών αυτών του Σύμπαντος από τη βίαιη μετακίνηση μεγάλων μαζών είχε προβλέψει ο Einstein πριν από 100 χρόνια, υποστηρίζοντας ότι θα είχαν τη μορφή πτυχώσεων ή ταλαντώσεων στη δομή του χωροχρόνου από τις βίαιες μεταβολές σωμάτων με τεράστιες μάζες... Γιατί γνωρίζουμε πλέον ότι το αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης ενός γιγάντιου άστρου είναι πάντοτε μια τέλεια, σφαιρική μαύρη τρύπα, όποια και αν ήταν τα χαρακτηριστικά του άστρου που τη δημιούργησε... Φυσικά τα πάντα είναι σχετικά... Οπότε εάν κόψετε κάποιο λουλούδι, ή δοκιμάσετε ένα φρούτο, ή χαϊδέψετε το πρόσωπό σας, ακουμπάτε κάποιο άστρο. Γιατί όλα αυτά, κι οτιδήποτε άλλο υπάρχει γύρω μας, είναι κομμάτια κάποιου άστρου... 

Τελικά τα άστρα μιλούν για εμάς όπως εμείς για εκείνα? Και αν έχουν γραφτεί γι' αυτά άπειρες σελίδες, τραγούδια, ποιήματα, πραγματείες, εργασίες.... 

Όπως και να έχει τα άστρα υπάρχουν... και η αγάπη υπάρχει γι' όλους, αρκεί... να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά και να κοιτάξεις εκεί που οδηγεί τον καθένα μας το δικό του φως, το δικό του "μοναδικό" άστρο!

Ήταν κάποτε μια μέρα πληκτική και βαρετή,

τη φώτισες ώστε να γίνει μαγική κι εκπληκτική, 

φανταστική σε βαθμό υπερθετική, 

μέρα και νύχτα γέμισες το ουράνιο πανί,

είχες χάρη εξαιρετική, χαμόγελο πλατύ,

έμοιαζε να είναι η πλάση για σενανε μικρή,

πώς να εκφράσεις σε μία λέξη αυτήν τη φωτεινή ροή, 

ροπή προς κάθε κατεύθυνση να ξεχυθεί αγάπη δυνατή, 

πηγαία, μοναδική, πέρα από κάθε λογική, 

μαθηματικώς λες να μπορεί να εξηγηθεί,

με εξισώσεις να λύνονται τα συναισθήματα σε τούτη τη ΖΩΉ?

"And when the road stops, I'm gonna keep on, until I end up in the place that I belong..."

Τραγούδι του Kwabs με τίτλο WALK μου άρεσε από παλιά στο ραδιόφωνο, και κάπως έτσι μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω για αυτά που μας ωθούν παραπέρα. Συνήθως θέλουμε να αλλάξουμε μία στάση ζωής που δε μας ικανοποιεί και επειδή επιδιώκουμε πάντα το καλύτερο για τον εαυτό μας, οφείλουμε να κοιτάμε μόνο μπροστά. Στο διάβα μας συναντάμε διάφορα εμπόδια, ανθρώπους που αξίζουν και που δεν αξίζουν καν, και κρατάμε συνήθως μέσα μας τα θετικά ή άντε και κάποιο μυστικό κατά δικό μας για να νιώσουμε ότι είμαστε καλύτερα μόνοι μας παρά να μοιραζόμαστε το χρόνο μας με κακή παρέα.
Λίγες και δυσεύρετες οι καλές παρέες, και οι περισσότεροι το δικό τους χαβά έχουν και κατακαλόκαιρο όντας μία παύση εργασιών κεντήματος επιβάλλεται και επιστρέφοντας θα δούμε.
Καλά μπάνια, καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση σε όλες και σε όλους σας...
Να μένετε υγιείς, χαρούμενοι και καλή καρδιά!

Και το γνωστό χειροποίημα:

όταν ήμουν μωρό σκεφτόμουν το μπιμπερό,
μεγαλώνοντας έπινα σε ποτήρι στρογγυλό,
όχι πολύ βαθύ ούτε και ρηχό,
τόσο ώστε να συγκρατεί το κατάλληλο νερό,
να μη χρειάζεται γέμισμα συχνό,
δεν πίνω άλλωστε πολύ, ποτέ σχεδόν ποτό,
θα ήθελα να πιστέψω ότι γίνεται βύσσινο καλό,
υποβρύχιο καλοκαιρινό,
και με αγάπη ντύνεται όλο αυτό, 
με αναμνήσεις από χρόνο παλιό,
δίνουν έστω χαμόγελο γλυκό.