And dreams hang in the air, Gulls in the sky and in my blue eye...

Σαν να μη θέλει να τελειώσει το καλοκαίρι, σαν να αποζητούμε λίγη ξεγνοιασιά ακόμη, σαν η ζωή να σε σπρώχνει εκεί που θες να πας...εάν θες να πας...

Στίχοι απο το τραγούδι "Wonderful Life" αρχικά του τραγουδιστή Black (ψευδώνυμο του Colin Vearncombe) και σε πρόσφατη εκτέλεση, στο album της Voodoo Cello, από την αγαπημένη μου Imany.

Η παρακάτω ανάρτηση οφείλεται σε απόλυτο βαθμό στα αποσπάσματα από το βιβλίο του Δ. Σιμόπουλου : "Ο Ουρανός της Ελλάδας" εκδ. Μεταίχμιο. Για ακόμη μια φορά ένα βιβλίο του, που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ευχαριστώ ιδιαίτερα τον φίλο μου, Γιάννη, που με εισήγαγε και συνεχίζει να με φέρνει σε επαφή με τη μαγεία των βιβλίων αυτού του επιστημονικού υποβάθρου. 

Ξεκίνησε βέβαια η όλη μου θεματολογία γύρω από την πίστη σε ποίκιλα ζητήματα της ζωής αλλά θα αναφερθώ εκτενέστερα σε αυτή την επόμενη φορά. Ας ξεκινήσουμε ότι αυτό το καλοκαίρι, με ενόχλησε η διαμάχη των ανθρώπων για επίγεια πράγματα από αυτούς που κατά τα άλλα δεν υπηρετούν τα εγκόσμια, και με παραπέμπει στο εξής απόσπασμα από τω ανωτέρω βιβλίο:

    "Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ανθρωπολόγος Λίντα Παπαγαλάνη: " Η θρησκευτική λαϊκή παράδοση κρατά ζωντανή τη θαυματουργική χαριτοδότηση των αγίων, όπως των αρχαίων θεοτήτων. Με ευχές, τελετικά δρώμενα και προσφορές, οι πιστοί προσπαθούν, σ'ένα συνδυασμό ευλάβειας, πίστης, φόβου και προσωπικής ωφέλειας, να διασφαλίσουν τη συνεπικουρία των θείων δυνάμεων".

 Και όταν κάποιοι εκμεταλλεύονται αυτήν τη θρησκοληψία, πλουτίζουν και επωφελούνται μόνο τα σεαυτώ? Το εντελώς αντίθετο από την πίστη και τα πιστεύω του χριστιανισμού. Ο Μέγας Βασίλειος, στο έργο του «Εις το πρόσεχε σεαυτώ», γράφει ότι "ο άνθρωπος είναι ανάγκη να προσέχει μόνον τον εαυτό του. Δηλαδή ούτε τα δικά του, ούτε τα γύρω από αυτόν. Διότι, άλλο πράγμα είμαστε εμείς οι ίδιοι και άλλο πράγμα τα δικά μας και τα γύρω από εμάς. Εμείς είμαστε η ψυχή και ο νους, γιατί έχομε πλαστεί, σύμφωνα με την εικόνα του Δημιουργού μας. Δικό μας είναι το σώμα και οι αισθήσεις. Γύρω από μας υπάρχουν χρήματα, τέχνες και η υπόλοιπη πραμάτεια του βίου."

Δηλαδή, προσέχεις τον εαυτό σου, την ψυχή σου, όχι τα αποκτήματα σου και τότε δεν θα σου λείπει τίποτα και τότε μπορείς να διακρίνεις, από όλα τα δημιουργήματα, τον Δημιουργό. Σαν όλα να συνθέτουν το ΈΝΑ, το ΌΛΟΝ. Πανανθρώπινο ζητούμενο πέρα από κάθε είδους θρησκεία.

Βέβαια τι ωραίες αυθαιρεσίες που γίνονταν από τότε, από τους έχοντες την εξουσία να επηρεάζουν τα γενόμενα και αναφέρομαι και στο σχετικό απόσπασμα του βιβλίου του Σιμόπουλου : "Μέχρι τον 4 π.Χ. ο Αύγουστος είχε 30 ημέρες (αρχικά Sextillis ή έκτος μήνας) , αλλά ο Οκταβιανός του πρόσθεσε αυθαίρετα ακόμα μία ημέρα (που πήρε από τον Φεβρουάριο) για να μην υστερεί από τον Ιούλιο, που ήταν αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα."

Αλλά εμένοντας στην αισιόδοξη φύση των γεγονότων, στρέφουμε το βλέμμα μας προς τον ουρανό, το καταφύγιο των ονειροπόλων, των κατεξοχήν ερωτευμένων, των φύσει και εν δυνάμει στοχαστών και διαπιστώνουμε ότι : " Ο Γαλαξίας μας...αποτελείται απο εκατομμύρια αμυδρά φωτισμένα άστρα, που δημιουργούν αυτήν την ασθενή γαλακτερή λάμψη. Οι αποστάσεις τους μετρούνται σε χιλιάδες έτη φωτός. Αυτό σημαίνει ότι το φως που βλέπουμε απόψε έφυγε από τα άστρα πριν απο χιλιάδες χρόνια. Γι αυτό, όταν κοιτάζουμε τα νέφη αυτά των άστρων, διεισδύουμε στο απώτερο παρελθόν...τα οποία επειδή είναι πάρα πολύ μακριά από εμάς, φαίνονται ότι σχηματίζουν μια γαλακτόχρωμη αμυδρά φωτισμένη λωρίδα που διασχίζει τον ουρανό από τη μια άκρη στην άλλη. "

Αυτά τα φώτα του ουρανού, που έχουν εμπνεύσει χιλιάδες ποιητές, τραγουδοποιούς, καλλιτέχνες κάθε Μούσας, και απλούς παρατηρητές μας ωθούν σε αναζήτηση των έσω και των έξω μας, μας θυμίζουν ότι τα άστρα, όπως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν ακριβώς επειδή λάμπουν! Τι ρεαλιστική διαπίστωση!

" Στη συνεχή τους δηλαδή πάλη ενάντια στη βαρύτητα, τα άστρα "καίνε" διαδοχικά τη "στάχτη" τους, τα προϊόντα δηλαδή της καύσης των προηγούμενων θερμοπυρηνικών αντιδράσεων. Πρόκειται όμως για μια πάλη που αργά ή γρήγορα θα χάσουν. Γιατί όλα τα άστρα κάποια μέρα θα πεθάνουν. Θα πεθάνουν ακριβώς επειδή λάμπουν... Γιατί σήμερα γνωρίζουμε ότι το μέλλον κάθε άστρου αποφασίζεται βασικά την ώρα της δημιουργίας του, επειδή αυτό που παίζει πρωτεύοντα ρόλο είναι η αρχική του μάζα, αφού από τη στιγμή που θα γεννηθεί και μέχρι τον θάνατο του ένα άστρο παλεύει συνεχώς ενάντια στη δύναμη της βαρύτητας. Πρόκειται όμως για μια πάλη που, αργά ή γρήγορα, είναι καταδικασμένο να χάσει."

"Η αποκρυπτογράφηση των μυστικών αυτού του είδους ουρανίων αντικειμένων είναι μια συνεχής διαδικασία έρευνας και μελέτης του υπέροχου Σύμπαντος στον οποίο ζούμε. Είναι μια προσπάθεια να δώσουμε απάντηση στα ερωτηματικά που περιβάλλουν την προέλευσή μας, θεατές και εμείς του εξελλισσόμενου θεατρικού έργου των ουρανών που ξετυλίγεται μπροστά μας. Ενός έργου που έχει σκηνικό το Σύμπαν, ηθοποιούς τα φαινόμενα του ουρανού και πλοκή την ιστορία της φύσης. Ενός έργου πολύχρονου και κοπιαστικού, γεμάτου συναρπαστικές περιπέτειες, θριάμβους αλλά και απογοητεύσεις."

Έτσι είναι και η ζωή = c' est la vie = that's life και είναι  wonderful εάν τέτοιο είναι το τοπίο που οραματιζόμαστε. Εάν στην κακία, την κακοήθεια, την κακοβουλία και όλα τα εις -κακίαν-, βλέπεις ομορφιά, μάλλον έβαλες τα παπούτσια σου ΣΤΡΑΒΑ!

Αυτά , α και για τη μαύρη τρύπα να σας πω τι γράφει (πόσες βλέπουμε καθημερινά άραγε?): "Μαύρη τρύπα": "τρύπα" γιατί ένα τέτοιο αντικείμενο έλκει σαν "διαστημική ρουφήχτρα" οτιδήποτε συναντήσει στο διάβα του και "μαύρη" γιατί ούτε και αυτό ακόμα το φως δεν έχει τη δυνατότητα να δραπετεύσει απο την "επιφάνεια" του για να καταγραφεί από τα μάτια μας ή τα διάφορα άλλα ευαίσθητα όργανα των αστεροσκοπείων μας... Άν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη στο μέγεθος ενός κερασιού, θα την είχαμε μετατρέψει σε μαύρη τρύπα. Φυσικά δεν υπάρχει ακόμα γνωστή διαδικασία που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Γη, ή και τον Ήλιο ακόμα, σε μαύρη τρύπα." 

Ας γράψουμε και ένα σχετικό χειροποίημα (ίσως η καλύτερη εποχή- διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις):

Όλα τα περίεργα συμβαίνουν το καλοκαιράκι,

άλλοι βουτούν βαθιά και άλλοι από το κοτεράκι,

θα ήθελε να πήγαινε μια βόλτα σε νησάκι,

 λίγο-πολύ παρέα έψαχνε για κανά ποτάκι,

μύριζε λουλούδια, αρώματα και για φαγητό ψαράκι,

θα έτρωγε, αν και δεν πείναγε το κοριτσάκι,

διάθεση για εξοχή, συναναστροφή άντε και κρασάκι,

όλοι επιζητούν πολύ, γι' αυτό και μέχρι το επόμενο πάλι μπανάκι,

θα χαρώ να σας δώ στο όμορφο το ΚΟΚΚΩΝΆΚΙ!

 

Καλές-όμορφες ημέρες-σκέψεις!!

Υγεία μόνο και Πολλή Αγάπη!

Stairway to heaven...

Ήθελα εδώ και αρκετό καιρό, να αφιερώσω μία ανάρτηση σε αυτήν τη σκάλα, την κυριολεκτική αλλά και τη μεταφορική, που τόσο όμορφα έχει επικεντρωθεί ολόκληρο τραγούδι των Led Zeppelin (από το μακρινό πλέον 1971) που τελειώνει κάπως έτσι:

....And if you listen very hard

The tune will come to you at last

When all is one and one is all, that's what it is

To be a rock and not to roll, oh yeah

And she's buying a stairway to heaven...

Με την κυριολεκτική της σημασία, είχα φανταστεί ήδη την μορφή της με λεπτομέρεια από την παιδική μου ηλικία, την είχα ζητήσει ακόμη και από τους γονείς μου, τη βρήκα τελικά χρόνια μετά, όταν επισκέφτηκα το σπίτι αγαπημένου προσώπου.! Αισθάνθηκα τότε τεράστια αγαλλίαση, διότι υπάρχει...

Όπως πολλά πράγματα υπάρχουν και δεν τα βλέπουμε!..Και αυτό ισχύει κυρίως για τα συναισθήματα, που αυτά κι αν δεν τα βλέπουμε! Όμως θετικά και αρνητικά συναισθήματα υπάρχουν και οφείλουμε να είμαστε διορατικοί και να έχουμε τα μάτια μας ολάνοιχτα- wide open-πόρτες ξεμαντάλωτες και σκάλες για να μας οδηγούν στους κατά περίπτωση στόχους μας...

Μεταφορικά τώρα, έρχεται η στιγμή που θέλεις να ανέλθεις τη σκάλα της επιτυχίας ή/και τη σκάλα της προσωπικής ευτυχίας. Για να τη διαβείς χρειάζονται πράξεις (ας αφήσουμε εκτός τα λόγια, γιατί πληγώνουν χειρότερα και μπορεί να χρειαστεί να τα αναλύσεις περισσότερο και να αναλωθείς και τελειωμό δεν έχουν...) και να κοιτάς σίγουρα εκεί που θες να πας, μπροστά αφήνωντας το παρελθόν εκεί που είναι, πίσω δηλαδή.

Τα γραπτά άλλωστε, κατά την άποψη μου, είναι πιο εύκολα από τα προφορικά και αυτά είναι που στην τελική μένουν... Οι κινήσεις επίσης, τα αγγίγματα που επιδιώκουν μεγαλύτερη οικειότητα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία στη δική μου οπτική, διότι αποτελούν "είσοδο" στον προσωπικό μας χώρο που δύσκολα μας δίνεται αυτή η ευκαιρία από τους άλλους και από εμάς τους ίδιους. Εγώ προσωπικά δύσκολα δράττομαι της ευκαιρίας ακόμα και με πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους. Είναι η εσωστρέφεια μου, υπερβολική νομίζω, αλλά έλα που εκδηλώνεται έτσι (τύπου απόσταση=ασφαλέστερη θέση)...

Βέβαια όπως λέει (ομοίως και πολλοί άλλοι) η αγαπημένη μου τραγουδίστρια Imany: "Αν σκοπεύεις να κάνεις πράγματα, χρειάζεσαι θάρρος και αν σκοπεύεις να κάνεις ενδιαφέροντα, σπουδαία πράγματα, χρειάζεσαι ακόμη περισσότερο. Το θάρρος είναι η ενέργεια που κινητοποιεί τα πάντα" αλλά και το χιλιοειπωμένο "Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι."

Υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν βέβαια το προφανές:

-Μεταξύ αγνώστων: Αν ρωτήσεις 100 γυναίκες ποιό πράγμα τις ενοχλεί σε ένα κλαμπ, οι περισσότερες θα απαντήσουν ότι σιχαίνονται όταν άγνωστοι άντρες παίρνουν το θάρρος και τις πιάνουν από τη μέση και τις αγγίζουν, χωρίς αυτές να τους έχουν δώσει το δικαίωμα.

-Μεταξύ γνωστών και αναφορικά με τις γωνίες: Υπάρχει η γωνία κλεισίματος του χώρου από τον άντρα, προς τη γυναίκα με σκοπό να “εγκλωβιστούν” και οι 5 αισθήσεις της. Για παράδειγμα, σε έναν χώρο με πολλά άτομα ο άντρας με τη γλώσσα του σώματος του να είναι τόσο δυνατή, λειτουργεί χωρίς αντίληψη αυτού που κάνει. Προτείνει στη γυναίκα μια θέση από όπου δεν θα είναι ικανή να βλέπει τους άντρες ολόγυρα (όραση), θα μπορεί να αγγίξει μόνο εκείνον (αφή), θα μυρίζει μόνο το δικό του άρωμα (όσφρηση), δεν θα επηρεάζεται από άλλους ήχους (ακοή) και τέλος θα είναι σε γωνία ικανή να τον αφήσει να εκδηλωθεί χωρίς περιορισμό (γεύση). Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να τα πολυσκέφτεται. 

Από την άλλη, οι περισσότερες γυναίκες επιθυμούν να έχουν επικοινωνία, σε υπερθετικό βαθμό μερικές φορές, να τις ακούν περισσότερο αλλά στην ουσία πιστεύω ότι επιζητούν  το να περπατούν δίπλα-δίπλα με τον άλλον, να συμπορεύονται  σύμφωνα με τα λόγια του Antoine de Saint- Exupéry: "Αγάπη δεν είναι να κοιτάμε απλά ο ένας τον άλλο, αλλά να κοιτάμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση".

Τέλος, επειδή το καλοκαίρι δεν ασχολήθηκα με το κέντημα,  παραθέτω εδώ κάποια από τα έργα του Ryoto Miyake που πολύ μου αρέσουν και θα μπορούσαν να αποτελέσουν και έμπνευση γι' αυτό:

Lines | Ryuto Miyake

περισσότερα στο Projects | Ryuto Miyake 

Και το σχετικό χειροποίημα μου :

Ήθελα να σου στείλω ένα γράμμα,

σκέφτηκα και κάθησα συνάμα,

να γράψω λόγια που να έχουν νοήμα,

αλλά πώς να εκφράσω το μαράζι, ότι πλάνταξα στο κλάμα,

να ντύσω τα αισθήματά μου με βάμμα

χρωμάτων και αρωμάτων αντάμα,

να συμβολίζουν αυτό που νιώθω σαν σε ιμάντα άμμα,

τελικά τ' αποφάσισα , θα φάω μια μπανάνα....

 

Καλό αποκαλόκαιρο σε όλους...(ούτε καν φθινόπωρο δεν τολμώ να πώ και ουχί χειμώνα ακόμα!!)

Easy come and easy go ..

Γνωστή φράση και στίχος σε ένα από τα αγαπημένα τραγούδια, από Frankie Valli and the 4 Seasons και σε νέα εκτέλεση από τους νικητές της Eurovision Maneskin "Beggin..."

Για πάνω κάτω όλα τα θέματα της ιδιωτικής και δημόσιας ζωης...

Για αυτά τα όλα χρειάζεται πρώτιστα και σίγουρα προσπάθεια, επιπλέον να δηλώσεις διάθεση και κάπως έτσι να βγαίνει πιο ευχάριστα το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα !

Πόσα όρισμένα εύκολα όμως γίνονται τόσο δύσκολα, πως ορισμένες κουβέντες υπεραναλύονται... Εντούτοις κάποιες ουσιώδεις συζητήσεις καταπίνονται αμάσητες γιατί απλά δεν σε ενοχλούν, ή σου είναι αρεστός/ή ο πομπός τους, ή ακόμα ωραία ψεμματάκια έχουν λεχθεί στο βωμό της χαλαρότητας και της ουτοπίας του ονείρου? Βαυκαλιζόμαστε γρήγορα ότι ο απέναντι μας είτε είναι συνομιλητής live ή ακόμα χειρότερα μπροστά σε μια οθόνη λέει την δική του αλήθεια...

Ωραία λεγόμενα που φτάνουν μέχρι τα σ΄ αγαπώ ντύνουν καλά κρυμμένους εγωισμούς...

Πόσο ανάγκη έχουμε να πιστέψουμε τον άλλον, αυτά που ισχυρίζεται, αυτά που ίσως κάπου συναντούν τις δικές μας αλήθειες, μάλλον δεν χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης και τα δεχόμαστε ολίγον ως αυταπόδεικτα και κακό του κεφαλιού μας αν στο τέλος φανούν τραγικά-τρανταχτά αναληθή!

Αγαπώ σημαίνει... και το έχουν πολύ πετυχημένα πει πριν από εμένα άπειροι ποιητές, τραγουδοποιοί, πεζογράφοι, καλλιτέχνες γενικά και ειδικά ο Απόστολος Παύλος... περιληπτικά κάπως να βάζεις αν όχι πάνω από εσένα, δίπλα σε σένα τα θέλω του άλλου, να χωρέσεις την στιγμή και την αιωνιότητα της ευτυχίας σε λέξεις, κυρίως σε πράξεις, και να καταλήξεις σε οικειοθελή, χωρίς συμφέρον δοτικότητα... Πώς να χωρέσεις όμως το όλον καθένος εκ των δύο, σε ένα;

«Υπάρχει μόνο μία χαρά στη ζωή, να αγαπάς και να αγαπιέσαι»

George Sand

«Κάποιες φορές όταν σε κοιτάζω μου κόβεται η ανάσα, και όλα τα πράγματα που θέλω να πω, δεν βρίσκουν φωνή. Μετά, μέσα στην απόλυτη σιωπή, ελπίζω ότι τα μάτια μου θα μιλήσουν όπως η καρδιά μου»

Robert Sexton

«Αγάπη σημαίνει να αφήνεσαι στον άλλον χωρίς εγγυήσεις, και να δίνεις στον άλλον την ελπίδα ότι θα δώσεις σε αυτόν που αγαπάς την αγάπη. Η αγάπη είναι μία πράξη πίστης, και όποιος δεν μπορεί να πιστέψει, δεν μπορεί και να αγαπήσει.»

Erich Fromm

«Αγάπη είναι η ακαταμάχητη επιθυμία να αγαπηθούμε ακαταμάχητα»

Mark Twain

Και ήθελα τόσα να σου πω και ούτε ένα τηλεφώνημα δεν μπόρεσα να σε πάρω, προσπάθησα να μη σε ξαναδώ, και για αυτό γράφω... Δύσκολες οι σχέσεις θα μου πεις μάτια μου, πιο πολύ από όσο φαντάζεσαι ... Αξίζουν όμως και χρειάζονται συνειδητές επιλογές αν δεν θέλουμε να μείνουμε μόνοι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος...

Υ.γ. Την ανάρτηση αυτή τη χρωστούσα κανά μήνα σίγουρα ( ή μήπως και χρόνια?)

Θα καταλήξω σίγουρα όχι σε συμπέρασμα, αλλά στο γνωστό χειροποίημα by me:

Να αφιερώσω ένα τίποτα, ελάχιστα καθόλου,

σε αυτόν που με κέρασε ένα ολόκληρο πιοτό με μπόλικο από όλα,

γιατί συναντηθήκαμε στο πριν, στο μετά και στο διόλου,

δεν με πείραξε που αφήσαμε το τώρα 

για να σωθούν αργότερα τα της Αγάπης δώρα.

Ένα γύρο η ζωή μας δίνει,

με τα πάνω της, τα κάτω της και τα ίσια,

τι τα θες τα λόγια τα παραπανίσια?

Απλά, συνάμα σταράτα, δείξε της καρδιάς τα φύλλα 

και υπογράφεις ύστερα αυτόγραφα 

σαν σταρ του σινεμά!!!  

Και με τις ευχές για έναν Πολύ Καλόν Αύγουστο!Με υγεία, ωραίες εικόνες και κάπου εκεί ανάμεσα σε μπάνια, σκέψεις, εξόδους και διεξόδους, ΖΉΣΤΕ αληθινά αισθήματα!

So close no matter how far , couldn't be much more from the heart...

Τι να πούμε; Στίχος από το τραγούδι-ύμνο των Metallica  "Nothing Else Matters"! Αξεπέραστο μέχρι και τις μέρες μας!

Για ποιο θέμα να μιλήσουμε; Που είναι τόσα αυτά που μας απασχολούν, τόσο λίγοι αυτοί που θέλουν να τα ακούσουν και τόσοι με ανάλογη προβληματική, που καθίστανται πλέον αδύνατες οι διαπροσωπικές σχέσεις με ουσιώδη ανταλλαγή πληροφοριών, σκέψεων και συναισθημάτων; Επιδερμικές οι ενασχολήσεις με τους άλλους, αδυναμίες εξωστρέφειας των μηνυμάτων που θέλουμε να περάσουμε σε φίλους και γνωστούς και πολλές φορές ένα ξερό, τυπικό γεια! Συνήθως εμένα δεν μου φτάνει αν και είμαι φύση εσωστρεφής θα έλεγα ...

Κουράζομαι πολλές φορές να προσπαθώ να μιλήσω με κάποιους, αλλά όταν τα καταφέρνω παραμένει μια εσωτερική νίκη!! Πόσο πιο χαρούμενοι θα ειμασταν αν όλοι μιλούσαν με όλους!! Ίσως όμως να ήταν καλύτερα να μην μιλούν όλοι και δη με όλους! Πόσες παρεξηγήσεις θα είχαν αποφευχθεί... Παντως ο γραπτός λόγος δύσκολα αντικαθιστά τον προφορικό στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Πόσο ωραία ντύνει το συναισθηματικό μας κόσμο η γραπτή ποίηση, τη φαντασία μας ένας πίνακας και πόσο καλύτερη παρέα αποδεικνύεται ένα βιβλίο από έναν κακό συνομιλητή?

Σε κάθε περίπτωση η ομιλία δεν υποκαθίσταται από τη γραπτή συνομιλία (και πόσο μάλλον την απλοϊκά ασήμαντη, συχνά ανορθόγραφη και παρεξηγίσιμη social mediaκη -tweetarικη, facebookιακη- εάν μπορεί κάπως έτσι greeklish να χαρακτηριστεί ...).

Καταλήγω ότι ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια φωτογραφία, η τέχνη, η μουσική αξίζουν όσες χιλιάδες ειπωμένες ή γραμμένες λέξεις! Λέξεις-λόγια ψεύτικα (που έλεγαν και οι αγαπημένοι Κατσιμιχαίοι) που μπορεί να σημαίνουν λιγότερα λοιπόν από ένα στίχο, ένα μουσικό μοτίβο, έναν πίνακα, ένα χάδι...

"Τα αμαρτήματά σου πειρώ μη λόγοις καλύπτειν, αλλά θεραπεύειν ελέγχοις. Να μην προσπαθείς να συγκαλύπτεις τα λάθη σου με λόγια, αλλά να τα διορθώνεις με αυτοκριτική"

(Πυθαγόρας ο Σαμιος)

"..Η βία και η ποίηση τραβούσαν πάντα αντίθετους δρόμους. Η βία διαμελίζει κορμιά, σκορπίζει τα κομμάτια τους εδώ κι εκεί. Η ποίηση ξαναμαζεύει ό,τι καταστράφηκε και ξαναφτιάχνει μ’ αυτό ολάκερους ανθρώπους. Ο άνθρωπος πρέπει να ακούει λίγη μουσική, να διαβάζει λίγη ποίηση και να βλέπει ένα ωραίο πίνακα κάθε μέρα της ζωής του, έτσι που οι έγνοιες αυτού του κόσμου να μην σβήνουν την αίσθηση του ωραίου που ο «Θεός» φύτεψε στην ανθρώπινη ψυχή. "

(Γκαίτε)

"Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες."

"Αληθομυθέειν χρεών, ου πολυλογέειν. Έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια, όχι να λέμε πολλά."

"Φαύλων έργων και τους λόγους παραιτητέον.Να αποφεύγεις τα φαύλα έργα αλλά και τα φαύλα λόγια."

"Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους τους αρίστους ασκέουσι. Πολλοί που κάνουν πανάθλιες πράξεις, λένε ωστόσο πανέμορφα λόγια..."

(Δημόκριτος)

«Ά ποιείν αισχρόν, ταύτα νόμιζε μηδέ λέγειν είναι καλόν. Όσα είναι ντροπή να πράττεις, να θεωρείς ότι δεν πρέπει ούτε να τα λέγεις.»

(Ισοκράτης)

«Verba volant, scripta manent. Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν.»

(Κατά τον Όμηρο: έπεα πτερόεντα)

 

«Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που τρώει χωρίς να πεινάει, πίνει χωρίς να διψάει και μιλάει χωρίς να έχει τίποτα να πει.»

(Μαρκ Τουαίην)

 

«Πολλές δυστυχίες έχουν έρθει στον κόσμο από παρεξηγήσεις και από πράγματα που δεν ειπώθηκαν.»

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι)

 

«Καίτοι αγράμματη, η γραία μ’ εδίδαξεν ότι εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν.»

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

 

«Η ομιλία δόθηκε στον άνθρωπο για να κρύβει τις σκέψεις του.»

(Ταλεϋράνδος)

 

«Όταν μιλάς σ’ έναν άνθρωπο, κοίτα τον στα μάτια. Όταν σου μιλά, κοίτα τον στο στόμα.»

(Βενιαμίν Φραγκλίνος)

 

«Όταν μια γυναίκα μιλάει, δεν λέει τίποτα, γι’ αυτό όταν δεν λέει τίποτε, τότε είναι που μιλάει.»

(Ζωρζ Φεϋντώ, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας)

 

«Οι ανόητοι μιλούν, οι δειλοί σωπαίνουν, οι σοφοί ακούν.»

(Carlos Ruiz Zafón, Ισπανός συγγραφέας)

 

«Τα λόγια επινοήθηκαν για να μην αφήνουν τον άνθρωπο να σκέφτεται.»

(Αγκάθα Κρίστι)

 

«Το βλέμμα έρχεται πριν από τις λέξεις. Το παιδί βλέπει και αναγνωρίζει πριν αρχίσει να μιλάει.»

(John Berger, Βρετανός συγγραφέας)

Και πόσα άλλα γνωμικά αξιόλογα που έχουν γραφτεί για όσα λέγονται!

Να τολμήσω να αφιερώσω το σημερινό χειροποίημα σε κάθε "καλλιτέχνη" της ζωής:

Λογική χωρίς

Όνειρα

Γίνεται?  Σαν μια 

Ιδέα

Αναγκαστική!

Ψυχή 

Ευχαριστημένη και 

Υγιής γίνεται?

Τύχη τη λέμε γιατί από

Ιούνιο 

Καλοκαίρι

Αρχίζει!

Χαρείτε, Ερωτευθείτε γιατί η Ζωή δε γράφεται με λέξεις, δεν ειπώνεται με λόγια αλλά είναι σύνολο στιγμών που βιώνονται τείνοντας στο άπειρο...

Καλό Καλοκαίρι!! 

Everything burns...

Και έρχεται η σημερινή ημέρα, που γιορτάζεται πανηγυρικά η Ανάσταση του Κυρίου, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, η νίκη του θανάτου και η ελπίδα της αιώνιας ζωής. Είναι δύσκολες εποχές και απαιτούν τέτοια αισιόδοξα μηνύματα χαράς, πίστης, ελπίδας και μεταφυσικής σημασίας.

Αλλά θυμάμαι και αυτό το τραγούδι που αναφέρω στον τίτλο , του Ben Moody feat. με την Anastacia που με παραπέμπει , δεν ξέρω γιατί, στο ψήσιμο του οβελία, το κατεξοχήν έθιμο της εξοχής, την εποχή της Πασχαλιάς και μαζί με το συνοδευτικό του , το καθόλου υποδεέστερο αλλά νοστιμότατο κοκορέτσι! Πολύ ωραίες αναμνήσεις από το χωριό που συνοδεύουν αυτές τις συνήθειες, ήθη και έθιμα των ημερών του Πάσχα.

Σας αφιερώνω και τις σχετικές δημιουργίες μου και σας εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανάσταση με Υγεία και κάθε προσωπική σας επιδίωξη να τη χαρείτε και να την πραγματοποιήσετε!!!

Καλή πρωτομαγιά με λουλούδια και χαρά! και το σχετικό μου χειροποίημα....

Αχ και να 'μουν χρυσαλλίδα,

Όμορφη , μικρή, τσαχπινα,

Να πηγαίνω από λουλούδια σε λουλούδια,

Με πολύ χαρά και λίγο πείνα...

Να γεύομαι τους χυμούς της μαργαρίτας,

Τα φτερά μου να χρυσαλλιζουν 

Και όλα τα γλυκά του κόσμου να μου θυμίζουν,

Αλλά και στα ματάκια μου να στροβιλιζουν,

Ομορφιές της φύσης να με γεμίζουν και

 της Αγάπης το μήνυμα να σκορπίζουν!!!! 

Heaven is a place on Earth with you...

 Στίχοι από το τραγούδι της Lana Del Rey "Video Games"...

Αν και πόσα τέτοια έχουν γραφτεί, η θεματολογία παραμένει κυρίαρχη, γύρω από τον έρωτα και κυρίως τον πονεμένο, τον αστείρευτο, τον θεοποιημένο και πολυσυζητημένο που ανατροφοδοτεί τη μουσική βιομηχανία και σε αυτό βοηθάει πολύ η αγγλική γλώσσα.

Όλα τα τραγούδια με ονοματολογία παρόμοια με ενδιαφέρουν θα έλεγα, από το χωρίς στίχους "game of thrones" μέχρι πρώτο και καλύτερο, το "wicked games" του Chris Isaak. Και που αντίθετα με την γενικότερη αντίληψη του ναι μεν πέφτω στα πατώματα καταλήγει στον στερνό του στίχο σε μία διαπίστωση που με κατατρώγει έκτοτε, το "Nobody loves noone"... Τι κρίμα θα έλεγα γιατί δε δίνει πιθανά σημάδια ελπίδας...

Εδώ βέβαια πάντα αντιτάσσω το "ΕVERYBODY NEEDS SOMEBODY TO LOVE" των Blues Brothers που σαφώς πιο αισιόδοξο τραγούδι, δίνει πιθανότητα να υπάρχει τελικά αγάπη, αν όχι αμοιβαία τουλάχιστον υπάρχει. Η δυνατότητα και οι ευκαιρίες δεν δίνονται απλόχερα για κανέναν, αρκεί πρωτίστως να σου τύχουν, ύστερα μάλλον να τις αδράξεις και ποιος ξέρει? "The truth is out there...". Οφείλουμε όλοι να προσπαθούμε πετύχουμε, δεν πετύχουμε...

Σε κάθε περίπτωση αυτό που μου αρέσει περισσότερο στα τραγούδια είναι η μουσική και λιγότερο οι στίχοι. Αλλά τους στίχους τελικά αναλύουμε, τη σημασία τους αναζητούμε πολύ βαθύτερα στη ψυχή μας, είναι κυρίως αυτοί που μας αγγίζουν συναισθηματικά, που τους ενστερνιζόμαστε και τις περισσότερες φορές οι ωραίοι στίχοι μελοποιούνται και αποκτούν μεγαλύτερη απήχηση και αξέχαστες ερμηνείες. Εδώ υπερτερεί η ελληνική γλώσσα...

Θα ήθελα λοιπόν με το σημερινό χειροποίημα αφιερωμένο σε πρόσωπο που αγαπώ, να αναφέρω για ακόμα μία φορά ότι :

Πάντα με γνώμονα αυτό έχω δημιουργήσει χειροποίηματα (ποτέ μην λες ποτέ λένε, και το πάντα αν το λες φρόντισε να ισχύει...). Ως ελάχιστο λοιπόν δείγμα της έσω προς τα έξω συναισθηματικής μου ευφορίας, αγάπης και χαράς δημιουργούνται, προσφέρονται και ελπίζω να διαρκούν όλα όσα έχουν κεντηθεί, όσο και οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου γι'  αυτούς τους λίγους, τους εξαιρετικούς, τους καλούς, τους υπέροχα ξεχωριστούς, τους αξιαγάπητους, τους όσους με τιμή αποκαλώ φίλους μου.

Να είστε όλοι καλά, σας σκέφτομαι και σας εύχομαι μόνο τα καλύτερα.!

Αν η αγάπη δεν είναι κρίμα,

τι να γράψω για να κάνει ρίμα?

Ταιριάζει ουσιαστικό και όχι ρήμα,

θα ήθελα να είναι εύηχο σαν ποίημα,

να ρέει αβίαστα σε κύμα,

να έρθει γρήγορα χωρίς γκρίνια,

να δημιουργεί ευχάριστο κλίμα,

να ξεχνάς τη θλίψη, την κατήφεια,

να δώσει θάρρος και ελπίδα,

στου έρωτα τη συγκυρία,

θα την ονομάσω ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ, 

ένεκα της ημέρας η ουσία.

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να `ρθει...

Στίχοι από το τραγούδι "Η ευτυχία είν΄ αυτό"  σε στίχους, σύνθεση και τραγούδι Μανώλη Φάμελλου από το ομότιτλο album του, το έτος 2000: Η ευτυχία είναι αυτό...

Και κάπως έτσι προχωρούν τα χρόνια, έρχονται δύσκολοι καιροί και πρωτόγνωρες καταστάσεις για να αναρωτηθούμε :

Υπάρχει αληθινή ευτυχία?

Διαρκεί ο έρωτας για πάντα?

"Ο έρωτας μοιάζει με την αναπνοή. Δεν μπορείς μόνο να εκπνέεις χωρίς να εισπνέεις. Αν σταματήσει η εισπνοή, αν δεν γίνει η ανταπόδοση του αισθήματος, χάνεται η αναπνοή, χάνεται ο έρωτας." Honoré de Balzac

Γίνονται όλα για κάποιο λόγο?

"Οι περισσότεροι άνθρωποι της δράσης πιστεύουν στη μοίρα και οι περισσότεροι άνθρωποι της σκέψης πιστεύουν στην προνοητικότητα. " Honoré de Balzac

Τελειώνει ποτέ η αγάπη?

Αισθάνεται κανείς τρυφερό το χάδι?

Εκφράζονται τα συναισθήματα?

Σκέφτεται ο ένας τον άλλον? Ή είναι πιο καλή η μοναξιά?

"Η μοναξιά είναι εντάξει, αλλά χρειάζεσαι κάποιον να σου λέει ότι η μοναξιά είναι εντάξει." Honoré de Balzac

"Καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κακή παρέα." Dr. Thomas Fuller

Είναι αρκετά λοιπόν αυτά που παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία άλλοτε τα φιλοσοφούμε μόνοι ή με παρέα και άλλοτε τα συζητούμε (από social distancing πλέον). Συνήθως, μερικώς και ουχί ανιδιοτελώς αυτά απαντώνται. Διότι δύσκολα γίνεται να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς και να επενδύουμε χωρίς περιττά λόγια σκέψεις και συναισθήματα. 

Άλλωστε, το να εξωτερικεύσουμε τα έσω μας από κοντά σε φίλους ή γνωστούς, δεν είναι καν στον παρόντα χρόνο δυνατό στην απλή καθημερινότητα που ζούμε όλοι...

Κάπως έτσι, με πολλά ημιτελώς ολοκληρωμένα, βαδίζουμε για το τέλος του έτους...

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν είναι εύκολη η δημιουργία για μένα. Παρόλο που διανύουμε μία περίοδο με χριστουγεννιάτικες κατασκευές και διάθεση... 

Με αφορμή πάντα τα όσα λέγονται και δεικνύονται  ανωτέρω, πάμε για ένα ακόμη χειροποίημα:

Είναι μία στιγμή,

που σου αλλάζει τη ζωή,

να πιστεύεις ότι θαύμα είναι ,

το γέλιο, η ευτυχία, και η αγάπη μαζί,

αστέρι φωτεινό να σε οδηγεί,

στους αιώνες τώρα διαρκεί,

πίστη λέγεται ή ενέργεια μεταφυσική,

στην πλάση όλη κατοικεί,

θεωρούμε ότι είναι δυνατή,

να μελετηθεί χωρίς να αλλοιωθεί,

πηγαία να μένει ανέγγιχτη η σκέψη αυτή,

ότι μπορεί ξανά και ξανά να λυθεί,

το μυστήριο που δημιουργεί, 

αυτό που ο καθένας βαθιά μέσα του ποθεί,

να ονειρευτεί και να χαρεί,

με την καινούργια χρονιά να του συμβεί!

Με τον προσμονή για μια σαφώς καλύτερη χρονιά, με αισιοδοξία και χαρά!

Εάν πιστεύεις, νομίζω ότι αρκεί... για όλα... Εάν πιστεύεις τότε υπάρχει...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΈΣ!

ΓΕΜΑΤΕΣ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ!

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ !